২. সুখসুত্তৱণ্ণনা
২৫০. দুক্খং ন হোতীতি অদুক্খং, সুখং ন হোতীতি অসুখং, ম-কাৰো পদসন্ধিকৰো. অদুক্খমসুখন্তি ৱেদযিতসদ্দাপেক্খায নপুংসকনিদ্দেসো. সপৰসন্তানগতে সন্ধায অজ্ঝত্তবহিদ্ধাগহণন্তি আহ ‘‘অত্তনো চ পৰস্স চা’’তি. তেন সব্বম্পি ৱেদযিতং গহিতন্তি দট্ঠব্বং. নস্সনসভাৱন্তি ইত্তৰখণতায ভঙ্গতো উদ্ধং অপস্সিতব্বসভাৱং. পলোকো ভেদো এতস্স অত্থীতি পলোকিনং. তেনাহ ‘‘ভিজ্জনসভাৱ’’ন্তি. ঞাণেন ফুসিত্ৱা ফুসিত্ৱাতি পুব্বভাগে ৱিপস্সনাঞাণেন অনিচ্চা পভঙ্গুনোতি আৰম্মণতো, উত্তৰকালং অসম্মোহতো মগ্গপৰম্পৰায ফুসিত্ৱা ফুসিত্ৱা ৱযং পস্সন্তো. ৱিৰজ্জতীতি মগ্গৱিৰাগেন ৱিৰজ্জতি. সম্মসনচাৰৱেদনা কথিতা আৰদ্ধৱিপস্সকানং ৱসেন দেসনাতি. লোকিযলোকুত্তৰেহি ঞাণেহি যাথাৱতো পৰিজাননং পটিৱিজ্ঝনং ঞাণফুসনং.
সুখসুত্তৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.