৮. ৰাহুলোৱাদসুত্তৱণ্ণনা
১২১. যে ধম্মা সম্মদেৱ ভাৱিতা বহুলীকতা ৱিমুত্তিযা অৰহত্তস্স সচ্ছিকিৰিযায সংৱত্তন্তি, তে সদ্ধাদযো সম্ভাৰা ৱিমুত্তিপৰিপাচনিযাতি অধিপ্পেতা. পৰিপাচেন্তীতি পৰিপাকং পৰিণামং গমেন্তি. ধম্মাতি কাৰণভূতা ধম্মা. ৱিসুদ্ধিকাৰণৱসেনাতি ৱিসুদ্ধিকাৰণতাৱসেন, সা পন সদ্ধিন্দ্ৰিযাদীনং কাৰণতো ৱিসুদ্ধি. যথা নাম জাতিসম্পন্নস্স খত্তিযকুমাৰস্স ৱিপক্খৱিগমেন পক্খসঙ্গহেন পৱত্তিট্ঠানসম্পত্তিযা চ পৰিসুদ্ধি হোতি, এৱমেৱং দট্ঠব্বাতি দস্সেন্তো ‘‘ৱুত্তং হেত’’ন্তিআদিমাহ.
অস্সদ্ধাদযোপি পুগ্গলা সদ্ধাদীনং যাৱদেৱ পৰিহানায হোন্তি, সদ্ধাদযো পাৰিপূৰিযাৱ, তথা পসাদনিযসুত্তন্তাদিপচ্চৱেক্খণা, পসাদনিযসুত্তন্তা নাম সম্পসাদনীযসুত্তাদযো. সম্মপ্পধানেতি সম্মপ্পধানসুত্তন্তে. সতিপট্ঠানেতি চত্তাৰো সতিপট্ঠানে. ঝানৱিমোক্খেতি ঝানানি চেৱ ৱিমোক্খে চ উদ্দিস্স পৱত্তসুত্তন্তে. গম্ভীৰঞাণচৰিযেতি খন্ধাযতনধাতুপটিচ্চসমুপ্পাদপটিসংযুত্তসুত্তন্তে.
কল্যাণমিত্ততাদযোতি কল্যাণমিত্ততা সীলসংৱৰো অভিসল্লেখকথা ৱীৰিযাৰম্ভো নিব্বেধিকপঞ্ঞাতি ইমে কল্যাণমিত্তাদযো পঞ্চ ধম্মা, যে ‘‘ইধ, মেঘিয, ভিক্খু কল্যাণমিত্তো হোতী’’তিআদিনা উদানে (উদা. ৩১) কথিতা. লোকং ৱোলোকেন্তস্সাতি আযস্মতো ৰাহুলস্স তাসঞ্চ দেৱতানং ইন্দ্ৰিযপৰিপাকং পস্সন্তস্স. ততো যেন অন্ধৱনং, তত্থ দিৱাৱিহাৰায মহাসমাগমো ভৱিস্সতীতি. তথা হি ৱক্খতি ‘‘এত্তকাতি গণনাৱসেন পৰিচ্ছেদো নত্থী’’তি.
ৰুক্খপব্বতনিস্সিতা ভূমট্ঠকা, আকাসচাৰিৱিমানৱাসিনো অন্তলিক্খট্ঠকা. ধম্মচক্খুন্তি ৱেদিতব্বানি চতুসচ্চধম্মানং দস্সনট্ঠেন.
ৰাহুলোৱাদসুত্তৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.
লোককামগুণৱগ্গৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.