১. অঞ্ঞত্ৰসুত্তং

১১৩১. অথ খো ভগৱা পৰিত্তং নখসিখাযং পংসুং আৰোপেত্ৱা ভিক্খূ আমন্তেসি – ‘‘তং কিং মঞ্ঞথ, ভিক্খৱে, কতমং নু খো বহুতৰং – যো ৱাযং মযা পৰিত্তো নখসিখাযং পংসু আৰোপিতো, অযং ৱা মহাপথৱী’’তি? ‘‘এতদেৱ, ভন্তে, বহুতৰং, যদিদং – মহাপথৱী; অপ্পমত্তকাযং ভগৱতা পৰিত্তো নখসিখাযং পংসু আৰোপিতো. সঙ্খম্পি ন উপেতি, উপনিধম্পি ন উপেতি, কলভাগম্পি ন উপেতি মহাপথৱিং উপনিধায ভগৱতা পৰিত্তো নখসিখাযং পংসু আৰোপিতো’’তি.

‘‘এৱমেৱ খো, ভিক্খৱে, অপ্পমত্তকা তে সত্তা যে মনুস্সেসু পচ্চাজাযন্তি; অথ খো এতেৱ বহুতৰা সত্তা যে অঞ্ঞত্ৰ মনুস্সেহি [মনুস্সেসু (পী. ক.)] পচ্চাজাযন্তি. তং কিস্স হেতু? অদিট্ঠত্তা, ভিক্খৱে, চতুন্নং অৰিযসচ্চানং. কতমেসং চতুন্নং? দুক্খস্স অৰিযসচ্চস্স…পে… দুক্খনিৰোধগামিনিযা পটিপদায অৰিযসচ্চস্স’’.

‘‘তস্মাতিহ, ভিক্খৱে, ‘ইদং দুক্খ’ন্তি যোগো কৰণীযো…পে… ‘অযং দুক্খনিৰোধগামিনী পটিপদা’তি যোগো কৰণীযো’’তি. পঠমং.