১. সহস্সভিক্খুনিসঙ্ঘসুত্তং
১০০৭. একং সমযং ভগৱা সাৱত্থিযং ৱিহৰতি ৰাজকাৰামে. অথ খো সহস্সভিক্খুনিসঙ্ঘো [সহস্সো ভিক্খুনিসংঘো (সী.)] যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং অভিৱাদেত্ৱা একমন্তং অট্ঠাসি. একমন্তং ঠিতা খো তা ভিক্খুনিযো ভগৱা এতদৱোচ –
‘‘চতূহি খো, ভিক্খুনিযো, ধম্মেহি সমন্নাগতো অৰিযসাৱকো সোতাপন্নো হোতি অৱিনিপাতধম্মো নিযতো সম্বোধিপৰাযণো. কতমেহি চতূহি? ইধ, ভিক্খুনিযো, অৰিযসাৱকো বুদ্ধে অৱেচ্চপ্পসাদেন সমন্নাগতো হোতি – ইতিপি সো ভগৱা…পে… সত্থা দেৱমনুস্সানং বুদ্ধো ভগৱাতি. ধম্মে …পে… সঙ্ঘে…পে… অৰিযকন্তেহি সীলেহি সমন্নাগতো হোতি, অখণ্ডেহি…পে… সমাধিসংৱত্তনিকেহি. ইমেহি খো, ভিক্খুনিযো, চতূহি ধম্মেহি সমন্নাগতো অৰিযসাৱকো সোতাপন্নো হোতি অৱিনিপাতধম্মো নিযতো সম্বোধিপৰাযণো’’তি. পঠমং.