১০. তণ্হাসুত্তং

১৭০. ‘‘তিস্সো ইমা, ভিক্খৱে, তণ্হা. কতমা তিস্সো? কামতণ্হা, ভৱতণ্হা, ৱিভৱতণ্হা – ইমা খো, ভিক্খৱে, তিস্সো তণ্হা. ইমাসং খো, ভিক্খৱে, তিস্সন্নং তণ্হানং অভিঞ্ঞায পৰিঞ্ঞায পৰিক্খযায পহানায…পে… অযং অৰিযো অট্ঠঙ্গিকো মগ্গো ভাৱেতব্বো. কতমো অৰিযো অট্ঠঙ্গিকো মগ্গো? ইধ, ভিক্খৱে, ভিক্খু সম্মাদিট্ঠিং ভাৱেতি ৱিৱেকনিস্সিতং ৱিৰাগনিস্সিতং নিৰোধনিস্সিতং ৱোস্সগ্গপৰিণামিং…পে… সম্মাসমাধিং ভাৱেতি ৱিৱেকনিস্সিতং ৱিৰাগনিস্সিতং নিৰোধনিস্সিতং ৱোস্সগ্গপৰিণামিং. ইমাসং খো, ভিক্খৱে, তিস্সন্নং তণ্হানং অভিঞ্ঞায পৰিঞ্ঞায পৰিক্খযায পহানায…পে… অযং অৰিযো অট্ঠঙ্গিকো মগ্গো ভাৱেতব্বো’’তি. দসমং.