৩. পহানসুত্তং
২৫১. ‘‘তিস্সো ইমা, ভিক্খৱে, ৱেদনা. কতমা তিস্সো? সুখা ৱেদনা, দুক্খা ৱেদনা, অদুক্খমসুখা ৱেদনা. সুখায, ভিক্খৱে, ৱেদনায ৰাগানুসযো পহাতব্বো, দুক্খায ৱেদনায পটিঘানুসযো পহাতব্বো, অদুক্খমসুখায ৱেদনায অৱিজ্জানুসযো পহাতব্বো. যতো খো, ভিক্খৱে, ভিক্খুনো সুখায ৱেদনায ৰাগানুসযো পহীনো হোতি, দুক্খায ৱেদনায পটিঘানুসযো পহীনো হোতি, অদুক্খমসুখায ৱেদনায অৱিজ্জানুসযো পহীনো হোতি, অযং ৱুচ্চতি, ভিক্খৱে, ‘ভিক্খু নিৰনুসযো সম্মদ্দসো অচ্ছেচ্ছি [অচ্ছেজ্জি (বহূসু)] তণ্হং, ৱিৱত্তযি [ৱাৱত্তযি (সী.)] সংযোজনং, সম্মা মানাভিসমযা অন্তমকাসি দুক্খস্সা’’’তি.
‘‘সুখং ৱেদযমানস্স [ৱেদিযমানস্স (সী. পী.)], ৱেদনং অপ্পজানতো;
সো ৰাগানুসযো হোতি, অনিস্সৰণদস্সিনো.
‘‘দুক্খং ৱেদযমানস্স, ৱেদনং অপ্পজানতো;
পটিঘানুসযো হোতি, অনিস্সৰণদস্সিনো.
‘‘অদুক্খমসুখং সন্তং, ভূৰিপঞ্ঞেন দেসিতং;
তঞ্চাপি অভিনন্দতি, নেৱ দুক্খা পমুচ্চতি.
‘‘যতো চ ভিক্খু আতাপী, সম্পজঞ্ঞং ন ৰিঞ্চতি;
ততো সো ৱেদনা সব্বা, পৰিজানাতি পণ্ডিতো.
‘‘সো ৱেদনা পৰিঞ্ঞায, দিট্ঠে ধম্মে অনাসৱো;
কাযস্স ভেদা ধম্মট্ঠো, সঙ্খ্যং নোপেতি ৱেদগূ’’তি. ততিযং;