১৩-১৫. বাহিৰদুক্খছন্দাদিসুত্তং

১৮০-১৮২. ‘‘যং, ভিক্খৱে, দুক্খং, তত্ৰ ৱো ছন্দো পহাতব্বো, ৰাগো পহাতব্বো, ছন্দৰাগো পহাতব্বো. কিঞ্চ, ভিক্খৱে, দুক্খং? ৰূপা, ভিক্খৱে, দুক্খা; তত্ৰ ৱো ছন্দো পহাতব্বো, ৰাগো পহাতব্বো, ছন্দৰাগো পহাতব্বো. সদ্দা… গন্ধা… ৰসা… ফোট্ঠব্বা… ধম্মা দুক্খা; তত্ৰ ৱো ছন্দো পহাতব্বো, ৰাগো পহাতব্বো, ছন্দৰাগো পহাতব্বো. যং, ভিক্খৱে, দুক্খং, তত্ৰ ৱো ছন্দো পহাতব্বো, ৰাগো পহাতব্বো, ছন্দৰাগো পহাতব্বো’’তি.