১৬-১৮. বাহিৰানত্তছন্দাদিসুত্তং

১৮৩-১৮৫. ‘‘যো, ভিক্খৱে, অনত্তা, তত্ৰ ৱো ছন্দো পহাতব্বো, ৰাগো পহাতব্বো, ছন্দৰাগো পহাতব্বো. কো চ, ভিক্খৱে, অনত্তা? ৰূপা, ভিক্খৱে, অনত্তা; তত্ৰ ৱো ছন্দো পহাতব্বো, ৰাগো পহাতব্বো, ছন্দৰাগো পহাতব্বো. সদ্দা… গন্ধা… ৰসা… ফোট্ঠব্বা… ধম্মা অনত্তা; তত্ৰ ৱো ছন্দো পহাতব্বো, ৰাগো পহাতব্বো, ছন্দৰাগো পহাতব্বো. যো, ভিক্খৱে, অনত্তা তত্ৰ ৱো ছন্দো পহাতব্বো, ৰাগো পহাতব্বো, ছন্দৰাগো পহাতব্বো’’তি.