১২. বাহিৰানত্তহেতুসুত্তং
১৪৫. ‘‘ৰূপা, ভিক্খৱে, অনত্তা. যোপি হেতু, যোপি পচ্চযো ৰূপানং উপ্পাদায, সোপি অনত্তা. অনত্তসম্ভূতা, ভিক্খৱে, ৰূপা কুতো অত্তা ভৱিস্সন্তি! সদ্দা… গন্ধা… ৰসা… ফোট্ঠব্বা… ধম্মা অনত্তা. যোপি হেতু, যোপি পচ্চযো ধম্মানং উপ্পাদায, সোপি অনত্তা. অনত্তসম্ভূতা, ভিক্খৱে, ধম্মা কুতো অত্তা ভৱিস্সন্তি! এৱং পস্সং, ভিক্খৱে, সুতৱা অৰিযসাৱকো ৰূপেসুপি নিব্বিন্দতি, সদ্দেসুপি… গন্ধেসুপি… ৰসেসুপি… ফোট্ঠব্বেসুপি… ধম্মেসুপি নিব্বিন্দতি. নিব্বিন্দং ৱিৰজ্জতি; ৱিৰাগা ৱিমুচ্চতি; ৱিমুত্তস্মিং ৱিমুত্তমিতি ঞাণং হোতি. ‘খীণা জাতি, ৱুসিতং ব্ৰহ্মচৰিযং, কতং কৰণীযং, নাপৰং ইত্থত্তাযা’তি পজানাতী’’তি. দ্ৱাদসমং.
দেৱদহৱগ্গো চুদ্দসমো.
তস্সুদ্দানং –
দেৱদহো খণো ৰূপা, দ্ৱে নতুম্হাকমেৱ চ;
হেতুনাপি তযো ৱুত্তা, দুৱে অজ্ঝত্তবাহিৰাতি.