১০. সজ্ঝাযসুত্তং
২৩০. একং সমযং অঞ্ঞতৰো ভিক্খু কোসলেসু ৱিহৰতি অঞ্ঞতৰস্মিং ৱনসণ্ডে. তেন খো পন সমযেন সো ভিক্খু যং সুদং পুব্বে অতিৱেলং সজ্ঝাযবহুলো ৱিহৰতি সো অপৰেন সমযেন অপ্পোস্সুক্কো তুণ্হীভূতো সঙ্কসাযতি. অথ খো যা তস্মিং ৱনসণ্ডে অধিৱত্থা দেৱতা তস্স ভিক্খুনো ধম্মং অসুণন্তী যেন সো ভিক্খু তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা তং ভিক্খুং গাথায অজ্ঝভাসি –
‘‘কস্মা তুৱং ধম্মপদানি ভিক্খু, নাধীযসি ভিক্খূহি সংৱসন্তো;
সুত্ৱান ধম্মং লভতিপ্পসাদং, দিট্ঠেৱ ধম্মে লভতিপ্পসংস’’ন্তি.
‘‘অহু পুৰে ধম্মপদেসু ছন্দো, যাৱ ৱিৰাগেন সমাগমিম্হ;
যতো ৱিৰাগেন সমাগমিম্হ, যং কিঞ্চি দিট্ঠংৱ সুতং মুতং ৱা;
অঞ্ঞায নিক্খেপনমাহু সন্তো’’তি.