৩. পেসলসুত্তং

২১১. একং সমযং আযস্মা ৱঙ্গীসো আড়ৱিযং ৱিহৰতি অগ্গাড়ৱে চেতিযে আযস্মতা নিগ্ৰোধকপ্পেন উপজ্ঝাযেন সদ্ধিং. তেন খো পন সমযেন আযস্মা ৱঙ্গীসো অত্তনো পটিভানেন অঞ্ঞে পেসলে ভিক্খূ অতিমঞ্ঞতি. অথ খো আযস্মতো ৱঙ্গীসস্স এতদহোসি – ‘‘অলাভা ৱত মে, ন ৱত মে লাভা; দুল্লদ্ধং ৱত মে, ন ৱত মে সুলদ্ধং; য্ৱাহং অত্তনো পটিভানেন অঞ্ঞে পেসলে ভিক্খূ অতিমঞ্ঞামী’’তি. অথ খো আযস্মা ৱঙ্গীসো অত্তনাৱ অত্তনো ৱিপ্পটিসাৰং উপ্পাদেত্ৱা তাযং ৱেলাযং ইমা গাথাযো অভাসি –

‘‘মানং পজহস্সু গোতম, মানপথঞ্চ পজহস্সু;

অসেসং মানপথস্মিং, সমুচ্ছিতো ৱিপ্পটিসাৰীহুৱা চিৰৰত্তং.

‘‘মক্খেন মক্খিতা পজা, মানহতা নিৰযং পপতন্তি;

সোচন্তি জনা চিৰৰত্তং, মানহতা নিৰযং উপপন্না.

‘‘ন হি সোচতি ভিক্খু কদাচি, মগ্গজিনো সম্মাপটিপন্নো;

কিত্তিঞ্চ সুখঞ্চ অনুভোতি, ধম্মদসোতি তমাহু পহিতত্তং.

‘‘তস্মা অখিলোধ পধানৱা, নীৱৰণানি পহায ৱিসুদ্ধো;

মানঞ্চ পহায অসেসং, ৱিজ্জাযন্তকৰো সমিতাৱী’’তি.