৪. আনন্দসুত্তং
২১২. একং সমযং আযস্মা আনন্দো সাৱত্থিযং ৱিহৰতি জেতৱনে অনাথপিণ্ডিকস্স আৰামে. অথ খো আযস্মা আনন্দো পুব্বণ্হসমযং নিৱাসেত্ৱা পত্তচীৱৰমাদায সাৱত্থিং পিণ্ডায পাৱিসি আযস্মতা ৱঙ্গীসেন পচ্ছাসমণেন. তেন খো পন সমযেন আযস্মতো ৱঙ্গীসস্স অনভিৰতি উপ্পন্না হোতি, ৰাগো চিত্তং অনুদ্ধংসেতি. অথ খো আযস্মা ৱঙ্গীসো আযস্মন্তং আনন্দং গাথায অজ্ঝভাসি –
‘‘কামৰাগেন ডয্হামি, চিত্তং মে পৰিডয্হতি;
সাধু নিব্বাপনং ব্ৰূহি, অনুকম্পায গোতমা’’তি.
‘‘সঞ্ঞায ৱিপৰিযেসা, চিত্তং তে পৰিডয্হতি;
নিমিত্তং পৰিৱজ্জেহি, সুভং ৰাগূপসংহিতং.
‘‘সঙ্খাৰে পৰতো পস্স, দুক্খতো মা চ অত্ততো;
নিব্বাপেহি মহাৰাগং, মা ডয্হিত্থো পুনপ্পুনং.
‘‘অসুভায চিত্তং ভাৱেহি, একগ্গং সুসমাহিতং;
সতি কাযগতা ত্যত্থু, নিব্বিদাবহুলো ভৱ.
‘‘অনিমিত্তঞ্চ ভাৱেহি, মানানুসযমুজ্জহ;
ততো মানাভিসমযা, উপসন্তো চৰিস্সসী’’তি.