২. অৰতিসুত্তং
২১০. একং সমযং…পে… আযস্মা ৱঙ্গীসো আড়ৱিযং ৱিহৰতি অগ্গাড়ৱে চেতিযে আযস্মতা নিগ্ৰোধকপ্পেন উপজ্ঝাযেন সদ্ধিং. তেন খো পন সমযেন আযস্মা নিগ্ৰোধকপ্পো পচ্ছাভত্তং পিণ্ডপাতপটিক্কন্তো ৱিহাৰং পৱিসতি, সাযং ৱা নিক্খমতি অপৰজ্জু ৱা কালে. তেন খো পন সমযেন আযস্মতো ৱঙ্গীসস্স অনভিৰতি উপ্পন্না হোতি, ৰাগো চিত্তং অনুদ্ধংসেতি. অথ খো আযস্মতো ৱঙ্গীসস্স এতদহোসি – ‘‘অলাভা ৱত মে, ন ৱত মে লাভা; দুল্লদ্ধং ৱত মে, ন ৱত মে সুলদ্ধং; যস্স মে অনভিৰতি উপ্পন্না, ৰাগো চিত্তং অনুদ্ধংসেতি; তং কুতেত্থ লব্ভা, যং মে পৰো অনভিৰতিং ৱিনোদেত্ৱা অভিৰতিং উপ্পাদেয্য. যংনূনাহং অত্তনাৱ অত্তনো অনভিৰতিং ৱিনোদেত্ৱা অভিৰতিং উপ্পাদেয্য’’ন্তি. অথ খো আযস্মা ৱঙ্গীসো অত্তনাৱ অত্তনো অনভিৰতিং ৱিনোদেত্ৱা অভিৰতিং উপ্পাদেত্ৱা তাযং ৱেলাযং ইমা গাথাযো অভাসি –
‘‘অৰতিঞ্চ ৰতিঞ্চ পহায, সব্বসো গেহসিতঞ্চ ৱিতক্কং;
ৱনথং ন কৰেয্য কুহিঞ্চি, নিব্বনথো অৰতো স হি ভিক্খু [স ভিক্খু (ক.)].
‘‘যমিধ পথৱিঞ্চ ৱেহাসং, ৰূপগতঞ্চ জগতোগধং;
কিঞ্চি পৰিজীযতি সব্বমনিচ্চং, এৱং সমেচ্চ চৰন্তি মুতত্তা.
‘‘উপধীসু জনা গধিতাসে [গথিতাসে (সী.)], দিট্ঠসুতে পটিঘে চ মুতে চ;
এত্থ ৱিনোদয ছন্দমনেজো, যো এত্থ ন লিম্পতি তং মুনিমাহু.
‘‘অথ সট্ঠিনিস্সিতা সৱিতক্কা, পুথূ জনতায অধম্মা নিৱিট্ঠা;
ন চ ৱগ্গগতস্স কুহিঞ্চি, নো পন দুট্ঠুল্লভাণী স ভিক্খু.
‘‘দব্বো চিৰৰত্তসমাহিতো, অকুহকো নিপকো অপিহালু;
সন্তং পদং অজ্ঝগমা মুনি পটিচ্চ, পৰিনিব্বুতো কঙ্খতি কাল’’ন্তি.