১২. ৱঙ্গীসসুত্তং
২২০. একং সমযং আযস্মা ৱঙ্গীসো সাৱত্থিযং ৱিহৰতি জেতৱনে অনাথপিণ্ডিকস্স আৰামে. তেন খো পন সমযেন আযস্মা ৱঙ্গীসো অচিৰঅৰহত্তপ্পত্তো হুত্ৱা [হোতি (সী. স্যা. কং.)] ৱিমুত্তিসুখং পটিসংৱেদী [ৱিমুত্তিসুখপটিসংৱেদী (সী. পী.)] তাযং ৱেলাযং ইমা গাথাযো অভাসি –
‘‘কাৱেয্যমত্তা ৱিচৰিম্হ পুব্বে, গামা গামং পুৰা পুৰং;
অথদ্দসাম সম্বুদ্ধং, সদ্ধা নো উপপজ্জথ.
‘‘সো মে ধম্মমদেসেসি, খন্ধাযতনধাতুযো [খন্ধে আযতনানি ধাতুযো (স্যা. কং. পী. ক.)];
তস্সাহং ধম্মং সুত্ৱান, পব্বজিং অনগাৰিযং.
‘‘বহুন্নং ৱত অত্থায, বোধিং অজ্ঝগমা মুনি;
ভিক্খূনং ভিক্খুনীনঞ্চ, যে নিযামগতদ্দসা.
‘‘স্ৱাগতং ৱত মে আসি, মম বুদ্ধস্স সন্তিকে;
তিস্সো ৱিজ্জা অনুপ্পত্তা, কতং বুদ্ধস্স সাসনং.
‘‘পুব্বেনিৱাসং জানামি, দিব্বচক্খুং ৱিসোধিতং;
তেৱিজ্জো ইদ্ধিপত্তোম্হি, চেতোপৰিযাযকোৱিদো’’তি.
ৱঙ্গীসসংযুত্তং সমত্তং.