৪. বিলঙ্গিকসুত্তং

১৯০. একং সমযং ভগৱা ৰাজগহে ৱিহৰতি ৱেড়ুৱনে কলন্দকনিৱাপে. অস্সোসি খো বিলঙ্গিকভাৰদ্ৱাজো ব্ৰাহ্মণো – ‘‘ভাৰদ্ৱাজগোত্তো কিৰ ব্ৰাহ্মণো সমণস্স গোতমস্স সন্তিকে অগাৰস্মা অনগাৰিযং পব্বজিতো’’তি কুপিতো অনত্তমনো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা তুণ্হীভূতো একমন্তং অট্ঠাসি. অথ খো ভগৱা বিলঙ্গিকস্স ভাৰদ্ৱাজস্স ব্ৰাহ্মণস্স চেতসা চেতোপৰিৱিতক্কমঞ্ঞায বিলঙ্গিকং ভাৰদ্ৱাজং ব্ৰাহ্মণং গাথায অজ্ঝভাসি –

‘‘যো অপ্পদুট্ঠস্স নৰস্স দুস্সতি,

সুদ্ধস্স পোসস্স অনঙ্গণস্স;

তমেৱ বালং পচ্চেতি পাপং,

সুখুমো ৰজো পটিৱাতংৱ খিত্তো’’তি.

এৱং ৱুত্তে, ৱিলঙ্গিকভাৰদ্ৱাজো ব্ৰাহ্মণো ভগৱন্তং এতদৱোচ – ‘‘অভিক্কন্তং, ভো গোতম…পে… অব্ভঞ্ঞাসি. অঞ্ঞতৰো চ পনাযস্মা ভাৰদ্ৱাজো অৰহতং অহোসী’’তি.