৩. অসুৰিন্দকসুত্তং

১৮৯. একং সমযং ভগৱা ৰাজগহে ৱিহৰতি ৱেড়ুৱনে কলন্দকনিৱাপে. অস্সোসি খো অসুৰিন্দকভাৰদ্ৱাজো ব্ৰাহ্মণো – ‘‘ভাৰদ্ৱাজগোত্তো ব্ৰাহ্মণো কিৰ সমণস্স গোতমস্স সন্তিকে অগাৰস্মা অনগাৰিযং পব্বজিতো’’তি কুপিতো অনত্তমনো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং অসব্ভাহি ফৰুসাহি ৱাচাহি অক্কোসতি পৰিভাসতি. এৱং ৱুত্তে, ভগৱা তুণ্হী অহোসি. অথ খো অসুৰিন্দকভাৰদ্ৱাজো ব্ৰাহ্মণো ভগৱন্তং এতদৱোচ – ‘‘জিতোসি, সমণ, জিতোসি, সমণা’’তি.

‘‘জযং ৱে মঞ্ঞতি বালো, ৱাচায ফৰুসং ভণং;

জযঞ্চেৱস্স তং হোতি, যা তিতিক্খা ৱিজানতো.

‘‘তস্সেৱ তেন পাপিযো, যো কুদ্ধং পটিকুজ্ঝতি;

কুদ্ধং অপ্পটিকুজ্ঝন্তো, সঙ্গামং জেতি দুজ্জযং.

‘‘উভিন্নমত্থং চৰতি, অত্তনো চ পৰস্স চ;

পৰং সঙ্কুপিতং ঞত্ৱা, যো সতো উপসম্মতি.

‘‘উভিন্নং তিকিচ্ছন্তানং, অত্তনো চ পৰস্স চ;

জনা মঞ্ঞন্তি বালোতি, যে ধম্মস্স অকোৱিদা’’তি.

এৱং ৱুত্তে, অসুৰিন্দকভাৰদ্ৱাজো ব্ৰাহ্মণো ভগৱন্তং এতদৱোচ – ‘‘অভিক্কন্তং, ভো গোতম…পে… অব্ভঞ্ঞাসি. অঞ্ঞতৰো চ পনাযস্মা ভাৰদ্ৱাজো অৰহতং অহোসী’’তি.