১. সনঙ্কুমাৰসুত্তং

১৮২. এৱং মে সুতং – একং সমযং ভগৱা ৰাজগহে ৱিহৰতি সপ্পিনীতীৰে. অথ খো ব্ৰহ্মা সনঙ্কুমাৰো অভিক্কন্তায ৰত্তিযা অভিক্কন্তৱণ্ণো কেৱলকপ্পং সপ্পিনীতীৰং ওভাসেত্ৱা যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং অভিৱাদেত্ৱা একমন্তং অট্ঠাসি. একমন্তং ঠিতো খো ব্ৰহ্মা সনঙ্কুমাৰো ভগৱতো সন্তিকে ইমং গাথং অভাসি –

‘‘খত্তিযো সেট্ঠো জনেতস্মিং, যে গোত্তপটিসাৰিনো;

ৱিজ্জাচৰণসম্পন্নো, সো সেট্ঠো দেৱমানুসে’’তি.

ইদমৱোচ ব্ৰহ্মা সনঙ্কুমাৰো. সমনুঞ্ঞো সত্থা অহোসি. অথ খো ব্ৰহ্মা সনঙ্কুমাৰো ‘‘সমনুঞ্ঞো মে সত্থা’’তি ভগৱন্তং অভিৱাদেত্ৱা পদক্খিণং কত্ৱা তত্থেৱন্তৰধাযীতি.