২. সোমাসুত্তং
১৬৩. সাৱত্থিনিদানং. অথ খো সোমা ভিক্খুনী পুব্বণ্হসমযং নিৱাসেত্ৱা পত্তচীৱৰমাদায সাৱত্থিং পিণ্ডায পাৱিসি. সাৱত্থিযং পিণ্ডায চৰিত্ৱা পচ্ছাভত্তং পিণ্ডপাতপটিক্কন্তা যেন অন্ধৱনং তেনুপসঙ্কমি দিৱাৱিহাৰায. অন্ধৱনং অজ্ঝোগাহেত্ৱা অঞ্ঞতৰস্মিং ৰুক্খমূলে দিৱাৱিহাৰং নিসীদি. অথ খো মাৰো পাপিমা সোমায ভিক্খুনিযা ভযং ছম্ভিতত্তং লোমহংসং উপ্পাদেতুকামো সমাধিম্হা চাৱেতুকামো যেন সোমা ভিক্খুনী তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা সোমং ভিক্খুনিং গাথায অজ্ঝভাসি –
‘‘যং তং ইসীহি পত্তব্বং, ঠানং দুৰভিসম্ভৱং;
ন তং দ্ৱঙ্গুলপঞ্ঞায, সক্কা পপ্পোতুমিত্থিযা’’তি.
অথ খো সোমায ভিক্খুনিযা এতদহোসি – ‘‘কো নু খ্ৱাযং মনুস্সো ৱা অমনুস্সো ৱা গাথং ভাসতী’’তি? অথ খো সোমায ভিক্খুনিযা এতদহোসি – ‘‘মাৰো খো অযং পাপিমা মম ভযং ছম্ভিতত্তং লোমহংসং উপ্পাদেতুকামো সমাধিম্হা চাৱেতুকামো গাথং ভাসতী’’তি. অথ খো সোমা ভিক্খুনী ‘‘মাৰো অযং পাপিমা’’ ইতি ৱিদিত্ৱা মাৰং পাপিমন্তং গাথাহি পচ্চভাসি –
‘‘ইত্থিভাৱো কিং কযিৰা, চিত্তম্হি সুসমাহিতে;
ঞাণম্হি ৱত্তমানম্হি, সম্মা ধম্মং ৱিপস্সতো.
‘‘যস্স নূন সিযা এৱং, ইত্থাহং পুৰিসোতি ৱা;
কিঞ্চি ৱা পন অঞ্ঞস্মি [অস্মীতি (স্যা. কং. পী.)], তং মাৰো ৱত্তুমৰহতী’’তি.
অথ খো মাৰো পাপিমা ‘‘জানাতি মং সোমা ভিক্খুনী’’তি দুক্খী দুম্মনো তত্থেৱন্তৰধাযীতি.