১. আড়ৱিকাসুত্তং
১৬২. এৱং মে সুতং – একং সমযং ভগৱা সাৱত্থিযং ৱিহৰতি জেতৱনে অনাথপিণ্ডিকস্স আৰামে. অথ খো আড়ৱিকা ভিক্খুনী পুব্বণ্হসমযং নিৱাসেত্ৱা পত্তচীৱৰমাদায সাৱত্থিং পিণ্ডায পাৱিসি. সাৱত্থিযং পিণ্ডায চৰিত্ৱা পচ্ছাভত্তং পিণ্ডপাতপটিক্কন্তা যেন অন্ধৱনং তেনুপসঙ্কমি ৱিৱেকত্থিনী. অথ খো মাৰো পাপিমা আড়ৱিকায ভিক্খুনিযা ভযং ছম্ভিতত্তং লোমহংসং উপ্পাদেতুকামো ৱিৱেকম্হা চাৱেতুকামো যেন আড়ৱিকা ভিক্খুনী তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা আড়ৱিকং ভিক্খুনিং গাথায অজ্ঝভাসি –
‘‘নত্থি নিস্সৰণং লোকে, কিং ৱিৱেকেন কাহসি;
ভুঞ্জস্সু কামৰতিযো, মাহু পচ্ছানুতাপিনী’’তি.
অথ খো আড়ৱিকায ভিক্খুনিযা এতদহোসি – ‘‘কো নু খ্ৱাযং মনুস্সো ৱা অমনুস্সো ৱা গাথং ভাসতী’’তি? অথ খো আড়ৱিকায ভিক্খুনিযা এতদহোসি – ‘‘মাৰো খো অযং পাপিমা মম ভযং ছম্ভিতত্তং লোমহংসং উপ্পাদেতুকামো ৱিৱেকম্হা চাৱেতুকামো গাথং ভাসতী’’তি. অথ খো আড়ৱিকা ভিক্খুনী ‘‘মাৰো অযং পাপিমা’’ ইতি ৱিদিত্ৱা মাৰং পাপিমন্তং গাথাহি পচ্চভাসি –
‘‘অত্থি নিস্সৰণং লোকে, পঞ্ঞায মে সুফুস্সিতং [সুফস্সিতং (সী. পী.)];
পমত্তবন্ধু পাপিম, ন ত্ৱং জানাসি তং পদং.
‘‘সত্তিসূলূপমা কামা, খন্ধাসং অধিকুট্টনা;
যং ত্ৱং কামৰতিং ব্ৰূসি, অৰতি ময্হ সা অহূ’’তি.
অথ খো মাৰো পাপিমা ‘‘জানাতি মং আড়ৱিকা ভিক্খুনী’’তি দুক্খী দুম্মনো তত্থেৱন্তৰধাযীতি.