৫. মানসসুত্তং
১৫১. এৱং মে সুতং – একং সমযং ভগৱা সাৱত্থিযং ৱিহৰতি জেতৱনে অনাথপিণ্ডিকস্স আৰামে. অথ খো মাৰো পাপিমা যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং গাথায অজ্ঝভাসি –
‘‘অন্তলিক্খচৰো পাসো, য্ৱাযং চৰতি মানসো;
তেন তং বাধযিস্সামি, ন মে সমণ মোক্খসী’’তি.
‘‘ৰূপা সদ্দা ৰসা গন্ধা, ফোট্ঠব্বা চ মনোৰমা;
এত্থ মে ৱিগতো ছন্দো, নিহতো ত্ৱমসি অন্তকা’’তি.
অথ খো মাৰো পাপিমা ‘‘জানাতি মং ভগৱা, জানাতি মং সুগতো’’তি দুক্খী দুম্মনো তত্থেৱন্তৰধাযীতি.