৩. সকলিকসুত্তং

১৪৯. এৱং মে সুতং – একং সমযং ভগৱা ৰাজগহে ৱিহৰতি মদ্দকুচ্ছিস্মিং মিগদাযে. তেন খো পন সমযেন ভগৱতো পাদো সকলিকায খতো হোতি, ভুসা সুদং ভগৱতো ৱেদনা ৱত্তন্তি সাৰীৰিকা দুক্খা তিব্বা খৰা কটুকা অসাতা অমনাপা. তা সুদং ভগৱা সতো সম্পজানো অধিৱাসেতি অৱিহঞ্ঞমানো. অথ খো ভগৱা চতুগ্গুণং সঙ্ঘাটিং পঞ্ঞপেত্ৱা দক্খিণেন পস্সেন সীহসেয্যং কপ্পেসি পাদে পাদং অচ্চাধায সতো সম্পজানো. অথ খো মাৰো পাপিমা যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং গাথায অজ্ঝভাসি –

‘‘মন্দিযা নু খো সেসি উদাহু কাৱেয্যমত্তো,

অত্থা নু তে সম্পচুৰা ন সন্তি;

একো ৱিৱিত্তে সযনাসনম্হি,

নিদ্দামুখো কিমিদং সোপ্পসে ৱা’’তি.

‘‘ন মন্দিযা সযামি নাপি কাৱেয্যমত্তো,

অত্থং সমেচ্চাহমপেতসোকো;

একো ৱিৱিত্তে সযনাসনম্হি,

সযামহং সব্বভূতানুকম্পী.

‘‘যেসম্পি সল্লং উৰসি পৱিট্ঠং,

মুহুং মুহুং হদযং ৱেধমানং;

তেপীধ সোপ্পং লভৰে সসল্লা,

তস্মা অহং ন সুপে ৱীতসল্লো.

‘‘জগ্গং ন সঙ্কে নপি ভেমি সোত্তুং,

ৰত্তিন্দিৱা নানুতপন্তি মামং;

হানিং ন পস্সামি কুহিঞ্চি লোকে,

তস্মা সুপে সব্বভূতানুকম্পী’’তি.

অথ খো মাৰো পাপিমা ‘‘জানাতি মং ভগৱা, জানাতি মং সুগতো’’তি দুক্খী দুম্মনো তত্থেৱন্তৰধাযীতি.