৬. সপ্পসুত্তং
১৪২. এৱং মে সুতং – একং সমযং ভগৱা ৰাজগহে ৱিহৰতি ৱেড়ুৱনে কলন্দকনিৱাপে. তেন খো পন সমযেন ভগৱা ৰত্তন্ধকাৰতিমিসাযং অব্ভোকাসে নিসিন্নো হোতি, দেৱো চ একমেকং ফুসাযতি.
অথ খো মাৰো পাপিমা ভগৱতো ভযং ছম্ভিতত্তং লোমহংসং উপ্পাদেতুকামো মহন্তং সপ্পৰাজৱণ্ণং অভিনিম্মিনিত্ৱা যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি. সেয্যথাপি নাম মহতী একৰুক্খিকা নাৱা, এৱমস্স কাযো হোতি. সেয্যথাপি নাম মহন্তং সোণ্ডিকাকিড়ঞ্জং, এৱমস্স ফণো হোতি. সেয্যথাপি নাম মহতী কোসলিকা কংসপাতি, এৱমস্স অক্খীনি ভৱন্তি. সেয্যথাপি নাম দেৱে গড়গড়াযন্তে ৱিজ্জুল্লতা নিচ্ছৰন্তি, এৱমস্স মুখতো জিৱ্হা নিচ্ছৰতি. সেয্যথাপি নাম কম্মাৰগগ্গৰিযা ধমমানায সদ্দো হোতি, এৱমস্স অস্সাসপস্সাসানং সদ্দো হোতি.
অথ খো ভগৱা ‘‘মাৰো অযং পাপিমা’’ ইতি ৱিদিত্ৱা মাৰং পাপিমন্তং গাথাহি অজ্ঝভাসি –
‘‘যো সুঞ্ঞগেহানি সেৱতি,
সেয্যো সো মুনি অত্তসঞ্ঞতো;
ৱোস্সজ্জ চৰেয্য তত্থ সো,
পতিৰূপঞ্হি তথাৱিধস্স তং.
‘‘চৰকা বহূ ভেৰৱা বহূ,
অথো ডংসসৰীসপা [ডংস সিৰিংসপা (সী. স্যা. কং. পী.)] বহূ;
লোমম্পি ন তত্থ ইঞ্জযে,
সুঞ্ঞাগাৰগতো মহামুনি.
‘‘নভং ফলেয্য পথৱী চলেয্য,
সব্বেপি পাণা উদ সন্তসেয্যুং;
সল্লম্পি চে উৰসি পকপ্পযেয্যুং,
উপধীসু তাণং ন কৰোন্তি বুদ্ধা’’তি.
অথ খো মাৰো পাপিমা ‘‘জানাতি মং ভগৱা, জানাতি মং সুগতো’’তি দুক্খী দুম্মনো তত্থেৱন্তৰধাযীতি.