৭. সুপতিসুত্তং

১৪৩. একং সমযং ভগৱা ৰাজগহে ৱিহৰতি ৱেড়ুৱনে কলন্দকনিৱাপে. অথ খো ভগৱা বহুদেৱৰত্তিং অব্ভোকাসে চঙ্কমিত্ৱা ৰত্তিযা পচ্চূসসমযং পাদে পক্খালেত্ৱা ৱিহাৰং পৱিসিত্ৱা দক্খিণেন পস্সেন সীহসেয্যং কপ্পেসি পাদে পাদং অচ্চাধায সতো সম্পজানো উট্ঠানসঞ্ঞং মনসি কৰিত্ৱা. অথ খো মাৰো পাপিমা যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং গাথায অজ্ঝভাসি –

‘‘কিং সোপ্পসি কিং নু সোপ্পসি,

কিমিদং সোপ্পসি দুব্ভগো [দুব্ভতো (স্যা. কং.), দুব্ভযো (পী.)] ৱিয;

সুঞ্ঞমগাৰন্তি সোপ্পসি,

কিমিদং সোপ্পসি সূৰিযে উগ্গতে’’তি.

‘‘যস্স জালিনী ৱিসত্তিকা,

তণ্হা নত্থি কুহিঞ্চি নেতৱে;

সব্বূপধিপৰিক্খযা বুদ্ধো,

সোপ্পতি কিং তৱেত্থ মাৰা’’তি.

অথ খো মাৰো পাপিমা…পে… তত্থেৱন্তৰধাযীতি.