৫. দুতিযমাৰপাসসুত্তং
১৪১. একং সমযং ভগৱা বাৰাণসিযং ৱিহৰতি ইসিপতনে মিগদাযে. তত্ৰ খো ভগৱা ভিক্খূ আমন্তেসি – ‘‘ভিক্খৱো’’তি. ‘‘ভদন্তে’’তি তে ভিক্খূ ভগৱতো পচ্চস্সোসুং. ভগৱা এতদৱোচ –
‘‘মুত্তাহং, ভিক্খৱে, সব্বপাসেহি যে দিব্বা যে চ মানুসা. তুম্হেপি, ভিক্খৱে, মুত্তা সব্বপাসেহি যে দিব্বা যে চ মানুসা. চৰথ, ভিক্খৱে, চাৰিকং বহুজনহিতায বহুজনসুখায লোকানুকম্পায অত্থায হিতায সুখায দেৱমনুস্সানং. মা একেন দ্ৱে অগমিত্থ. দেসেথ, ভিক্খৱে, ধম্মং আদিকল্যাণং মজ্ঝেকল্যাণং পৰিযোসানকল্যাণং সাত্থং সব্যঞ্জনং কেৱলপৰিপুণ্ণং পৰিসুদ্ধং ব্ৰহ্মচৰিযং পকাসেথ. সন্তি সত্তা অপ্পৰজক্খজাতিকা, অস্সৱনতা ধম্মস্স পৰিহাযন্তি. ভৱিস্সন্তি ধম্মস্স অঞ্ঞাতাৰো. অহম্পি, ভিক্খৱে, যেন উৰুৱেলা সেনানিগমো তেনুপসঙ্কমিস্সামি ধম্মদেসনাযা’’তি. অথ খো মাৰো পাপিমা যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং গাথায অজ্ঝভাসি –
‘‘বদ্ধোসি সব্বপাসেহি, যে দিব্বা যে চ মানুসা;
মহাবন্ধনবদ্ধোসি, ন মে সমণ মোক্খসী’’তি.
‘‘মুত্তাহং সব্বপাসেহি, যে দিব্বা যে চ মানুসা;
মহাবন্ধনমুত্তোম্হি, নিহতো ত্ৱমসি অন্তকা’’তি.
অথ খো মাৰো পাপিমা…পে… তত্থেৱন্তৰধাযীতি.