৩. সুভসুত্তং

১৩৯. এৱং মে সুতং – একং সমযং ভগৱা উৰুৱেলাযং ৱিহৰতি নজ্জা নেৰঞ্জৰায তীৰে অজপালনিগ্ৰোধমূলে পঠমাভিসম্বুদ্ধো. তেন খো পন সমযেন ভগৱা ৰত্তন্ধকাৰতিমিসাযং অব্ভোকাসে নিসিন্নো হোতি, দেৱো চ একমেকং ফুসাযতি. অথ খো মাৰো পাপিমা, ভগৱতো ভযং ছম্ভিতত্তং লোমহংসং উপ্পাদেতুকামো, যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱতো অৱিদূৰে উচ্চাৱচা ৱণ্ণনিভা উপদংসেতি, সুভা চেৱ অসুভা চ. অথ খো ভগৱা ‘‘মাৰো অযং পাপিমা’’ ইতি ৱিদিত্ৱা মাৰং পাপিমন্তং গাথাহি অজ্ঝভাসি –

‘‘সংসৰং দীঘমদ্ধানং, ৱণ্ণং কত্ৱা সুভাসুভং;

অলং তে তেন পাপিম, নিহতো ত্ৱমসি অন্তক.

‘‘যে চ কাযেন ৱাচায, মনসা চ সুসংৱুতা;

ন তে মাৰৱসানুগা, ন তে মাৰস্স বদ্ধগূ’’ [বদ্ধভূ (ক.), পচ্চগূ (সী. স্যা. কং. পী.)] তি.

অথ খো মাৰো…পে… তত্থেৱন্তৰধাযীতি.