১. তপোকম্মসুত্তং
১৩৭. এৱং মে সুতং – একং সমযং ভগৱা উৰুৱেলাযং ৱিহৰতি নজ্জা নেৰঞ্জৰায তীৰে অজপালনিগ্ৰোধমূলে পঠমাভিসম্বুদ্ধো. অথ খো ভগৱতো ৰহোগতস্স পটিসল্লীনস্স এৱং চেতসো পৰিৱিতক্কো উদপাদি – ‘‘মুত্তো ৱতম্হি তায দুক্কৰকাৰিকায. সাধু মুত্তো ৱতম্হি তায অনত্থসংহিতায দুক্কৰকাৰিকায. সাধু ৱতম্হি মুত্তো বোধিং সমজ্ঝগ’’ন্তি [সাধু ঠিতো সতো বোধিং সমজ্ঝেগন্তি (সী. পী.), সাধু ৱতম্হি সত্তো বোধিসমজ্ঝগূতি (স্যা. কং.)].
অথ খো মাৰো পাপিমা ভগৱতো চেতসা চেতোপৰিৱিতক্কমঞ্ঞায যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং গাথায অজ্ঝভাসি –
‘‘তপোকম্মা অপক্কম্ম, যেন ন সুজ্ঝন্তি মাণৱা;
অসুদ্ধো মঞ্ঞসি সুদ্ধো, সুদ্ধিমগ্গা অপৰদ্ধো’’ [সুদ্ধিমগ্গমপৰদ্ধো (সী. স্যা. কং. পী.)] তি.
অথ খো ভগৱা ‘‘মাৰো অযং পাপিমা’’ ইতি ৱিদিত্ৱা মাৰং পাপিমন্তং গাথাহি অজ্ঝভাসি –
‘‘অনত্থসংহিতং ঞত্ৱা, যং কিঞ্চি অমৰং তপং [অপৰং তপং (ক.)];
সব্বং নত্থাৱহং হোতি, ফিযাৰিত্তংৱ ধম্মনি [ৱম্মনি (সী.), ধম্মনিং (পী.), জম্মনিং (ক.) এত্থাযং ধম্মসদ্দো সক্কতে ধন্ৱনং-সদ্দেন সদিসো মৰুৱাচকোতি ৱেদিতব্বো, যথা দড়্হধম্মাতিপদং].
‘‘সীলং সমাধি পঞ্ঞঞ্চ, মগ্গং বোধায ভাৱযং;
পত্তোস্মি পৰমং সুদ্ধিং, নিহতো ত্ৱমসি অন্তকা’’তি.
অথ খো মাৰো পাপিমা ‘‘জানাতি মং ভগৱা, জানাতি মং সুগতো’’তি, দুক্খী দুম্মনো তত্থেৱন্তৰধাযীতি.