৫. জন্তুসুত্তং
১০৬. এৱং মে সুতং – একং সমযং সম্বহুলা ভিক্খূ, কোসলেসু ৱিহৰন্তি হিমৱন্তপস্সে অৰঞ্ঞকুটিকায উদ্ধতা উন্নড়া চপলা মুখৰা ৱিকিণ্ণৱাচা মুট্ঠস্সতিনো অসম্পজানা অসমাহিতা ৱিব্ভন্তচিত্তা পাকতিন্দ্ৰিযা.
অথ খো জন্তু দেৱপুত্তো তদহুপোসথে পন্নৰসে যেন তে ভিক্খূ তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা তে ভিক্খূ গাথাহি অজ্ঝভাসি –
‘‘সুখজীৱিনো পুৰে আসুং, ভিক্খূ গোতমসাৱকা;
অনিচ্ছা পিণ্ডমেসনা [পিণ্ডমেসানা (?)], অনিচ্ছা সযনাসনং;
লোকে অনিচ্চতং ঞত্ৱা, দুক্খস্সন্তং অকংসু তে.
‘‘দুপ্পোসং কত্ৱা অত্তানং, গামে গামণিকা ৱিয;
ভুত্ৱা ভুত্ৱা নিপজ্জন্তি, পৰাগাৰেসু মুচ্ছিতা.
‘‘সঙ্ঘস্স অঞ্জলিং কত্ৱা, ইধেকচ্চে ৱদামহং [ৱন্দামহং (ক.)];
অপৱিদ্ধা অনাথা তে, যথা পেতা তথেৱ তে [তথেৱ চ (সী.)].
‘‘যে খো পমত্তা ৱিহৰন্তি, তে মে সন্ধায ভাসিতং;
যে অপ্পমত্তা ৱিহৰন্তি, নমো তেসং কৰোমহ’’ন্তি.