৫. চন্দনসুত্তং

৯৬. একমন্তং ঠিতো খো চন্দনো দেৱপুত্তো ভগৱন্তং গাথায অজ্ঝভাসি –

‘‘কথংসু [কোসুধ (সী.)] তৰতি ওঘং, ৰত্তিন্দিৱমতন্দিতো;

অপ্পতিট্ঠে অনালম্বে, কো গম্ভীৰে ন সীদতী’’তি.

‘‘সব্বদা সীলসম্পন্নো, পঞ্ঞৱা সুসমাহিতো;

আৰদ্ধৱীৰিযো পহিতত্তো, ওঘং তৰতি দুত্তৰং.

‘‘ৱিৰতো কামসঞ্ঞায, ৰূপসংযোজনাতিগো;

নন্দীৰাগপৰিক্খীণো, সো গম্ভীৰে ন সীদতী’’তি.