৪. মণিভদ্দসুত্তং

২৩৮. একং সমযং ভগৱা মগধেসু ৱিহৰতি মণিমালিকে চেতিযে মণিভদ্দস্স যক্খস্স ভৱনে. অথ খো মণিভদ্দো যক্খো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱতো সন্তিকে ইমং গাথং অভাসি –

‘‘সতীমতো সদা ভদ্দং, সতিমা সুখমেধতি;

সতীমতো সুৱে সেয্যো, ৱেৰা চ পৰিমুচ্চতী’’তি.

‘‘সতীমতো সদা ভদ্দং, সতিমা সুখমেধতি;

সতীমতো সুৱে সেয্যো, ৱেৰা ন পৰিমুচ্চতি.

‘‘যস্স সব্বমহোৰত্তং [ৰত্তিং (স্যা. কং. ক.)], অহিংসায ৰতো মনো;

মেত্তং সো সব্বভূতেসু, ৱেৰং তস্স ন কেনচী’’তি.