৪. মণিভদ্দসুত্তং
২৩৮. একং সমযং ভগৱা মগধেসু ৱিহৰতি মণিমালিকে চেতিযে মণিভদ্দস্স যক্খস্স ভৱনে. অথ খো মণিভদ্দো যক্খো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱতো সন্তিকে ইমং গাথং অভাসি –
‘‘সতীমতো সদা ভদ্দং, সতিমা সুখমেধতি;
সতীমতো সুৱে সেয্যো, ৱেৰা চ পৰিমুচ্চতী’’তি.
‘‘সতীমতো সদা ভদ্দং, সতিমা সুখমেধতি;
সতীমতো সুৱে সেয্যো, ৱেৰা ন পৰিমুচ্চতি.
‘‘যস্স সব্বমহোৰত্তং [ৰত্তিং (স্যা. কং. ক.)], অহিংসায ৰতো মনো;
মেত্তং সো সব্বভূতেসু, ৱেৰং তস্স ন কেনচী’’তি.