২. সক্কনামসুত্তং

২৩৬. একং সমযং ভগৱা ৰাজগহে ৱিহৰতি গিজ্ঝকূটে পব্বতে. অথ খো সক্কনামকো যক্খো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং গাথায অজ্ঝভাসি –

‘‘সব্বগন্থপ্পহীনস্স, ৱিপ্পমুত্তস্স তে সতো;

সমণস্স ন তং সাধু, যদঞ্ঞমনুসাসসী’’তি [যদঞ্ঞমনুসাসতীতি (সী. স্যা. কং. পী.)].

‘‘যেন কেনচি ৱণ্ণেন, সংৱাসো সক্ক জাযতি;

ন তং অৰহতি সপ্পঞ্ঞো, মনসা অনুকম্পিতুং.

‘‘মনসা চে পসন্নেন, যদঞ্ঞমনুসাসতি;

ন তেন হোতি সংযুত্তো, যানুকম্পা [সানুকম্পা (সী. পী.)] অনুদ্দযা’’তি.