১. ইন্দকসুত্তং

২৩৫. এৱং মে সুতং – একং সমযং ভগৱা ৰাজগহে ৱিহৰতি ইন্দকূটে পব্বতে, ইন্দকস্স যক্খস্স ভৱনে. অথ খো ইন্দকো যক্খো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং গাথায অজ্ঝভাসি –

‘‘ৰূপং ন জীৱন্তি ৱদন্তি বুদ্ধা, কথং ন্ৱযং ৱিন্দতিমং সৰীৰং;

কুতস্স অট্ঠীযকপিণ্ডমেতি, কথং ন্ৱযং সজ্জতি গব্ভৰস্মি’’ন্তি.

‘‘পঠমং কললং হোতি, কললা হোতি অব্বুদং;

অব্বুদা জাযতে পেসি, পেসি নিব্বত্ততী ঘনো;

ঘনা পসাখা জাযন্তি, কেসা লোমা নখাপি চ.

‘‘যঞ্চস্স ভুঞ্জতী মাতা, অন্নং পানঞ্চ ভোজনং;

তেন সো তত্থ যাপেতি, মাতুকুচ্ছিগতো নৰো’’তি.