১. নন্দনসুত্তং

১১. এৱং মে সুতং – একং সমযং ভগৱা সাৱত্থিযং ৱিহৰতি জেতৱনে অনাথপিণ্ডিকস্স আৰামে. তত্ৰ খো ভগৱা ভিক্খূ আমন্তেসি – ‘‘ভিক্খৱো’’তি. ‘‘ভদন্তে’’তি তে ভিক্খূ ভগৱতো পচ্চস্সোসুং. ভগৱা এতদৱোচ –

‘‘ভূতপুব্বং, ভিক্খৱে, অঞ্ঞতৰা তাৱতিংসকাযিকা দেৱতা নন্দনে ৱনে অচ্ছৰাসঙ্ঘপৰিৱুতা দিব্বেহি পঞ্চহি কামগুণেহি সমপ্পিতা সমঙ্গীভূতা পৰিচাৰিযমানা [পৰিচাৰিযমানা (স্যা. কং. ক.)] তাযং ৱেলাযং ইমং গাথং অভাসি –

‘‘ন তে সুখং পজানন্তি, যে ন পস্সন্তি নন্দনং;

আৱাসং নৰদেৱানং, তিদসানং যসস্সিন’’ন্তি.

‘‘এৱং ৱুত্তে, ভিক্খৱে, অঞ্ঞতৰা দেৱতা তং দেৱতং গাথায পচ্চভাসি –

‘‘ন ত্ৱং বালে পজানাসি, যথা অৰহতং ৱচো;

অনিচ্চা সব্বসঙ্খাৰা [সব্বে সঙ্খাৰা (সী. স্যা. কং.)], উপ্পাদৱযধম্মিনো;

উপ্পজ্জিত্ৱা নিৰুজ্ঝন্তি, তেসং ৱূপসমো সুখো’’তি.