৪. সোপাকত্থেৰগাথা

৪৮০. ‘‘দিস্ৱা পাসাদছাযাযং, চঙ্কমন্তং নৰুত্তমং;

তত্থ নং উপসঙ্কম্ম, ৱন্দিস্সং [ৱন্দিসং (সী. পী.)] পুৰিসুত্তমং.

৪৮১. ‘‘একংসং চীৱৰং কত্ৱা, সংহৰিত্ৱান পাণযো;

অনুচঙ্কমিস্সং ৱিৰজং, সব্বসত্তানমুত্তমং.

৪৮২. ‘‘ততো পঞ্হে অপুচ্ছি মং, পঞ্হানং কোৱিদো ৱিদূ;

অচ্ছম্ভী চ অভীতো চ, ব্যাকাসিং সত্থুনো অহং.

৪৮৩. ‘‘ৱিস্সজ্জিতেসু পঞ্হেসু, অনুমোদি তথাগতো;

ভিক্খুসঙ্ঘং ৱিলোকেত্ৱা, ইমমত্থং অভাসথ’’.

৪৮৪. ‘‘লাভা অঙ্গানং মগধানং, যেসাযং পৰিভুঞ্জতি;

চীৱৰং পিণ্ডপাতঞ্চ, পচ্চযং সযনাসনং;

পচ্চুট্ঠানঞ্চ সামীচিং, তেসং লাভা’’তি চাব্ৰৱি.

৪৮৫. ‘‘অজ্জতগ্গে মং সোপাক, দস্সনাযোপসঙ্কম;

এসা চেৱ তে সোপাক, ভৱতু উপসম্পদা’’.

৪৮৬. ‘‘জাতিযা সত্তৱস্সোহং, লদ্ধান উপসম্পদং;

ধাৰেমি অন্তিমং দেহং, অহো ধম্মসুধম্মতা’’তি.

… সোপাকো থেৰো….