৩. তপনীযসুত্তং

৩০. ৱুত্তঞ্হেতং ভগৱতা, ৱুত্তমৰহতাতি মে সুতং –

‘‘দ্ৱেমে, ভিক্খৱে, ধম্মা তপনীযা. কতমে দ্ৱে? ইধ, ভিক্খৱে, একচ্চো অকতকল্যাণো হোতি, অকতকুসলো, অকতভীৰুত্তাণো, কতপাপো, কতলুদ্দো, কতকিব্বিসো. সো ‘অকতং মে কল্যাণ’ন্তিপি তপ্পতি, ‘কতং মে পাপ’ন্তিপি তপ্পতি. ইমে খো, ভিক্খৱে, দ্ৱে ধম্মা তপনীযা’’তি. এতমত্থং ভগৱা অৱোচ. তত্থেতং ইতি ৱুচ্চতি –

‘‘কাযদুচ্চৰিতং কত্ৱা, ৱচীদুচ্চৰিতানি চ;

মনোদুচ্চৰিতং কত্ৱা, যঞ্চঞ্ঞং দোসসঞ্হিতং.

‘‘অকত্ৱা কুসলং কম্মং, কত্ৱানাকুসলং বহুং;

কাযস্স ভেদা দুপ্পঞ্ঞো, নিৰযং সোপপজ্জতী’’তি [নিৰযং সো উপপজ্জতীতি (সী. স্যা. কং. পী.)].

অযম্পি অত্থো ৱুত্তো ভগৱতা, ইতি মে সুতন্তি. ততিযং.