(৩০) সীহহনুলক্খণং

২৩৮. ‘‘যম্পি, ভিক্খৱে, তথাগতো পুৰিমং জাতিং পুৰিমং ভৱং পুৰিমং নিকেতং পুব্বে মনুস্সভূতো সমানো সম্ফপ্পলাপং পহায সম্ফপ্পলাপা পটিৱিৰতো অহোসি কালৱাদী ভূতৱাদী অত্থৱাদী ধম্মৱাদী ৱিনযৱাদী, নিধানৱতিং ৱাচং ভাসিতা অহোসি কালেন সাপদেসং পৰিযন্তৱতিং অত্থসংহিতং. সো তস্স কম্মস্স কটত্তা…পে… সো ততো চুতো ইত্থত্তং আগতো সমানো ইমং মহাপুৰিসলক্খণং পটিলভতি, সীহহনু হোতি.

‘‘সো তেন লক্খণেন সমন্নাগতো সচে অগাৰং অজ্ঝাৱসতি, ৰাজা হোতি চক্কৱত্তী…পে… ৰাজা সমানো কিং লভতি? অপ্পধংসিযো হোতি কেনচি মনুস্সভূতেন পচ্চত্থিকেন পচ্চামিত্তেন. ৰাজা সমানো ইদং লভতি… বুদ্ধো সমানো কিং লভতি? অপ্পধংসিযো হোতি অব্ভন্তৰেহি ৱা বাহিৰেহি ৱা পচ্চত্থিকেহি পচ্চামিত্তেহি, ৰাগেন ৱা দোসেন ৱা মোহেন ৱা সমণেন ৱা ব্ৰাহ্মণেন ৱা দেৱেন ৱা মাৰেন ৱা ব্ৰহ্মুনা ৱা কেনচি ৱা লোকস্মিং. বুদ্ধো সমানো ইদং লভতি’’. এতমত্থং ভগৱা অৱোচ.

২৩৯. তত্থেতং ৱুচ্চতি –

‘‘ন সম্ফপ্পলাপং ন মুদ্ধতং [বুদ্ধতন্তি (ক.)],

অৱিকিণ্ণৱচনব্যপ্পথো অহোসি;

অহিতমপি চ অপনুদি,

হিতমপি চ বহুজনসুখঞ্চ অভণি.

‘‘তং কত্ৱা ইতো চুতো দিৱমুপপজ্জি,

সুকতফলৱিপাকমনুভোসি;

চৱিয পুনৰিধাগতো সমানো,

দ্ৱিদুগমৱৰতৰহনুত্তমলত্থ.

‘‘ৰাজা হোতি সুদুপ্পধংসিযো,

মনুজিন্দো মনুজাধিপতি মহানুভাৱো;

তিদিৱপুৰৱৰসমো ভৱতি,

সুৰৱৰতৰোৰিৱ ইন্দো.

‘‘গন্ধব্বাসুৰযক্খৰক্খসেভি [সুৰসক্কৰক্খসেভি (স্যা.)],

সুৰেহি ন হি ভৱতি সুপ্পধংসিযো;

তথত্তো যদি ভৱতি তথাৱিধো,

ইধ দিসা চ পটিদিসা চ ৱিদিসা চা’’তি.