(২৩) উণ্হীসসীসলক্খণং
২৩০. ‘‘যম্পি, ভিক্খৱে, তথাগতো পুৰিমং জাতিং পুৰিমং ভৱং পুৰিমং নিকেতং পুব্বে মনুস্সভূতো সমানো বহুজনপুব্বঙ্গমো অহোসি কুসলেসু ধম্মেসু বহুজনপামোক্খো কাযসুচৰিতে ৱচীসুচৰিতে মনোসুচৰিতে দানসংৱিভাগে সীলসমাদানে উপোসথুপৱাসে মত্তেয্যতায পেত্তেয্যতায সামঞ্ঞতায ব্ৰহ্মঞ্ঞতায কুলে জেট্ঠাপচাযিতায অঞ্ঞতৰঞ্ঞতৰেসু চ অধিকুসলেসু ধম্মেসু. সো তস্স কম্মস্স কটত্তা…পে… সো ততো চুতো ইত্থত্তং আগতো সমানো ইমং মহাপুৰিসলক্খণং পটিলভতি – উণ্হীসসীসো হোতি.
‘‘সো তেন লক্খণেন সমন্নাগতো সচে অগাৰং অজ্ঝাৱসতি, ৰাজা হোতি চক্কৱত্তী…পে… ৰাজা সমানো কিং লভতি? মহাস্স জনো অন্ৱাযিকো হোতি, ব্ৰাহ্মণগহপতিকা নেগমজানপদা গণকমহামত্তা অনীকট্ঠা দোৱাৰিকা অমচ্চা পাৰিসজ্জা ৰাজানো ভোগিযা কুমাৰা. ৰাজা সমানো ইদং লভতি… বুদ্ধো সমানো কিং লভতি? মহাস্স জনো অন্ৱাযিকো হোতি, ভিক্খূ ভিক্খুনিযো উপাসকা উপাসিকাযো দেৱা মনুস্সা অসুৰা নাগা গন্ধব্বা. বুদ্ধো সমানো ইদং লভতি’’. এতমত্থং ভগৱা অৱোচ.
২৩১. তত্থেতং ৱুচ্চতি –
‘‘পুব্বঙ্গমো সুচৰিতেসু অহু,
ধম্মেসু ধম্মচৰিযাভিৰতো;
অন্ৱাযিকো বহুজনস্স অহু,
সগ্গেসু ৱেদযিত্থ পুঞ্ঞফলং.
‘‘ৱেদিত্ৱা সো সুচৰিতস্স ফলং,
উণ্হীসসীসত্তমিধজ্ঝগমা;
ব্যাকংসু ব্যঞ্জননিমিত্তধৰা,
পুব্বঙ্গমো বহুজনং হেস্সতি.
‘‘পটিভোগিযা মনুজেসু ইধ,
পুব্বেৱ তস্স অভিহৰন্তি তদা;
যদি খত্তিযো ভৱতি ভূমিপতি,
পটিহাৰকং বহুজনে লভতি.
‘‘অথ চেপি পব্বজতি সো মনুজো,
ধম্মেসু হোতি পগুণো ৱিসৱী;
তস্সানুসাসনিগুণাভিৰতো,
অন্ৱাযিকো বহুজনো ভৱতী’’তি.