(২৪-২৫) একেকলোমতাউণ্ণালক্খণানি

২৩২. ‘‘যম্পি, ভিক্খৱে, তথাগতো পুৰিমং জাতিং পুৰিমং ভৱং পুৰিমং নিকেতং পুব্বে মনুস্সভূতো সমানো মুসাৱাদং পহায মুসাৱাদা পটিৱিৰতো অহোসি, সচ্চৱাদী সচ্চসন্ধো থেতো পচ্চযিকো অৱিসংৱাদকো লোকস্স. সো তস্স কম্মস্স কটত্তা উপচিতত্তা…পে… সো ততো চুতো ইত্থত্তং আগতো সমানো ইমানি দ্ৱে মহাপুৰিসলক্খণানি পটিলভতি. একেকলোমো চ হোতি, উণ্ণা চ ভমুকন্তৰে জাতা হোতি ওদাতা মুদুতূলসন্নিভা.

‘‘সো তেহি লক্খণেহি সমন্নাগতো, সচে অগাৰং অজ্ঝাৱসতি, ৰাজা হোতি চক্কৱত্তী…পে… ৰাজা সমানো কিং লভতি? মহাস্স জনো উপৱত্ততি, ব্ৰাহ্মণগহপতিকা নেগমজানপদা গণকমহামত্তা অনীকট্ঠা দোৱাৰিকা অমচ্চা পাৰিসজ্জা ৰাজানো ভোগিযা কুমাৰা. ৰাজা সমানো ইদং লভতি… বুদ্ধো সমানো কিং লভতি? মহাস্স জনো উপৱত্ততি, ভিক্খূ ভিক্খুনিযো উপাসকা উপাসিকাযো দেৱা মনুস্সা অসুৰা নাগা গন্ধব্বা. বুদ্ধো সমানো ইদং লভতি’’. এতমত্থং ভগৱা অৱোচ.

২৩৩. তত্থেতং ৱুচ্চতি –

‘‘সচ্চপ্পটিঞ্ঞো পুৰিমাসু জাতিসু,

অদ্ৱেজ্ঝৱাচো অলিকং ৱিৱজ্জযি;

ন সো ৱিসংৱাদযিতাপি কস্সচি,

ভূতেন তচ্ছেন তথেন ভাসযি [তোসযি (সী. পী.)].

‘‘সেতা সুসুক্কা মুদুতূলসন্নিভা,

উণ্ণা সুজাতা [উণ্ণাস্স জাতা (ক. সী.)] ভমুকন্তৰে অহু;

ন লোমকূপেসু দুৱে অজাযিসুং,

একেকলোমূপচিতঙ্গৱা অহু.

‘‘তং লক্খণঞ্ঞূ বহৱো সমাগতা,

ব্যাকংসু উপ্পাদনিমিত্তকোৱিদা;

উণ্ণা চ লোমা চ যথা সুসণ্ঠিতা,

উপৱত্ততী ঈদিসকং বহুজ্জনো.

‘‘গিহিম্পি সন্তং উপৱত্ততী জনো,

বহু পুৰত্থাপকতেন কম্মুনা;

অকিঞ্চনং পব্বজিতং অনুত্তৰং,

বুদ্ধম্পি সন্তং উপৱত্ততি জনো’’তি.