(২) পাদতলচক্কলক্খণং

২০৪. ‘‘যম্পি, ভিক্খৱে, তথাগতো পুৰিমং জাতিং পুৰিমং ভৱং পুৰিমং নিকেতং পুব্বে মনুস্সভূতো সমানো বহুজনস্স সুখাৱহো অহোসি, উব্বেগউত্তাসভযং অপনুদিতা, ধম্মিকঞ্চ ৰক্খাৱৰণগুত্তিং সংৱিধাতা, সপৰিৱাৰঞ্চ দানং অদাসি. সো তস্স কম্মস্স কটত্তা উপচিতত্তা উস্সন্নত্তা ৱিপুলত্তা কাযস্স ভেদা পৰং মৰণা সুগতিং সগ্গং লোকং উপপজ্জতি…পে… সো ততো চুতো ইত্থত্তং আগতো সমানো ইমং মহাপুৰিসলক্খণং পটিলভতি. হেট্ঠাপাদতলেসু চক্কানি জাতানি হোন্তি সহস্সাৰানি সনেমিকানি সনাভিকানি সব্বাকাৰপৰিপূৰানি সুৱিভত্তন্তৰানি.

‘‘সো তেন লক্খণেন সমন্নাগতো সচে অগাৰং অজ্ঝাৱসতি, ৰাজা হোতি চক্কৱত্তী…পে… ৰাজা সমানো কিং লভতি? মহাপৰিৱাৰো হোতি; মহাস্স হোন্তি পৰিৱাৰা ব্ৰাহ্মণগহপতিকা নেগমজানপদা গণকমহামত্তা অনীকট্ঠা দোৱাৰিকা অমচ্চা পাৰিসজ্জা ৰাজানো ভোগিযা কুমাৰা. ৰাজা সমানো ইদং লভতি. সচে খো পন অগাৰস্মা অনগাৰিযং পব্বজতি, অৰহং হোতি সম্মাসম্বুদ্ধো লোকে ৱিৱট্টচ্ছদো. বুদ্ধো সমানো কিং লভতি? মহাপৰিৱাৰো হোতি; মহাস্স হোন্তি পৰিৱাৰা ভিক্খূ ভিক্খুনিযো উপাসকা উপাসিকাযো দেৱা মনুস্সা অসুৰা নাগা গন্ধব্বা. বুদ্ধো সমানো ইদং লভতি’’. এতমত্থং ভগৱা অৱোচ.

২০৫. তত্থেতং ৱুচ্চতি –

‘‘পুৰে পুৰত্থা পুৰিমাসু জাতিসু,

মনুস্সভূতো বহুনং সুখাৱহো;

উব্ভেগউত্তাসভযাপনূদনো,

গুত্তীসু ৰক্খাৱৰণেসু উস্সুকো.

‘‘সো তেন কম্মেন দিৱং সমক্কমি,

সুখঞ্চ খিড্ডাৰতিযো চ অন্ৱভি;

ততো চৱিত্ৱা পুনৰাগতো ইধ,

চক্কানি পাদেসু দুৱেসু ৱিন্দতি.

‘‘সমন্তনেমীনি সহস্সৰানি চ,

ব্যাকংসু ৱেয্যঞ্জনিকা সমাগতা;

দিস্ৱা কুমাৰং সতপুঞ্ঞলক্খণং,

পৰিৱাৰৱা হেস্সতি সত্তুমদ্দনো.

তথা হী চক্কানি সমন্তনেমিনি,

সচে ন পব্বজ্জমুপেতি তাদিসো;

ৱত্তেতি চক্কং পথৱিং পসাসতি,

তস্সানুযন্তাধ [তস্সানুযুত্তা ইধ (সী. পী.), তস্সানুযন্তা ইধ (স্যা. ক.)] ভৱন্তি খত্তিযা.

‘‘মহাযসং সংপৰিৱাৰযন্তি নং,

সচে চ পব্বজ্জমুপেতি তাদিসো;

নেক্খম্মছন্দাভিৰতো ৱিচক্খণো,

দেৱামনুস্সাসুৰসক্কৰক্খসা [সত্তৰক্খসা (ক.) সী. স্যাঅট্ঠকথা ওলোকেতব্বা].

‘‘গন্ধব্বনাগা ৱিহগা চতুপ্পদা,

অনুত্তৰং দেৱমনুস্সপূজিতং;

মহাযসং সংপৰিৱাৰযন্তি ন’’ন্তি.