(৩-৫) আযতপণ্হিতাদিতিলক্খণং

২০৬. ‘‘যম্পি, ভিক্খৱে, তথাগতো পুৰিমং জাতিং পুৰিমং ভৱং পুৰিমং নিকেতং পুব্বে মনুস্সভূতো সমানো পাণাতিপাতং পহায পাণাতিপাতা পটিৱিৰতো অহোসি নিহিতদণ্ডো নিহিতসত্থো লজ্জী দযাপন্নো, সব্বপাণভূতহিতানুকম্পী ৱিহাসি. সো তস্স কম্মস্স কটত্তা উপচিতত্তা উস্সন্নত্তা ৱিপুলত্তা…পে… সো ততো চুতো ইত্থত্তং আগতো সমানো ইমানি তীণি মহাপুৰিসলক্খণানি পটিলভতি. আযতপণ্হি চ হোতি, দীঘঙ্গুলি চ ব্ৰহ্মুজুগত্তো চ.

‘‘সো তেহি লক্খণেহি সমন্নাগতো সচে অগাৰং অজ্ঝাৱসতি, ৰাজা হোতি চক্কৱত্তী…পে… ৰাজা সমানো কিং লভতি? দীঘাযুকো হোতি চিৰট্ঠিতিকো, দীঘমাযুং পালেতি, ন সক্কা হোতি অন্তৰা জীৱিতা ৱোৰোপেতুং কেনচি মনুস্সভূতেন পচ্চত্থিকেন পচ্চামিত্তেন. ৰাজা সমানো ইদং লভতি… বুদ্ধো সমানো কিং লভতি? দীঘাযুকো হোতি চিৰট্ঠিতিকো, দীঘমাযুং পালেতি, ন সক্কা হোতি অন্তৰা জীৱিতা ৱোৰোপেতুং পচ্চত্থিকেহি পচ্চামিত্তেহি সমণেন ৱা ব্ৰাহ্মণেন ৱা দেৱেন ৱা মাৰেন ৱা ব্ৰহ্মুনা ৱা কেনচি ৱা লোকস্মিং. বুদ্ধো সমানো ইদং লভতি’’. এতমত্থং ভগৱা অৱোচ.

২০৭. তত্থেতং ৱুচ্চতি –

‘‘মাৰণৱধভযত্তনো [মৰণৱধভযত্তনো (সী. পী. ক.), মৰণৱধভযমত্তনো (স্যা.)] ৱিদিত্ৱা,

পটিৱিৰতো পৰং মাৰণাযহোসি;

তেন সুচৰিতেন সগ্গমগমা [তেন সো সুচৰিতেন সগ্গমগমাসি (স্যা.)],

সুকতফলৱিপাকমনুভোসি.

‘‘চৱিয পুনৰিধাগতো সমানো,

পটিলভতি ইধ তীণি লক্খণানি;

ভৱতি ৱিপুলদীঘপাসণ্হিকো,

ব্ৰহ্মাৱ সুজু সুভো সুজাতগত্তো.

‘‘সুভুজো সুসু সুসণ্ঠিতো সুজাতো,

মুদুতলুনঙ্গুলিযস্স হোন্তি;

দীঘা তীভি পুৰিসৱৰগ্গলক্খণেহি,

চিৰযপনায [চিৰযাপনায (স্যা.)] কুমাৰমাদিসন্তি.

‘‘ভৱতি যদি গিহী চিৰং যপেতি,

চিৰতৰং পব্বজতি যদি ততো হি;

যাপযতি চ ৱসিদ্ধিভাৱনায,

ইতি দীঘাযুকতায তং নিমিত্ত’’ন্তি.