৯. অৰণৱিভঙ্গসুত্তৱণ্ণনা

৩২৩. এৱং মে সুতন্তি অৰণৱিভঙ্গসুত্তং. তত্থ নেৱুস্সাদেয্য ন অপসাদেয্যাতি গেহসিতৱসেন কঞ্চি পুগ্গলং নেৱ উক্খিপেয্য ন অৱক্খিপেয্য. ধম্মমেৱ দেসেয্যাতি সভাৱমেৱ কথেয্য. সুখৱিনিচ্ছযন্তি ৱিনিচ্ছিতসুখং. ৰহো ৱাদন্তি পৰম্মুখা অৱণ্ণং, পিসুণৱাচন্তি অত্থো. সম্মুখা ন খীণন্তি সম্মুখাপি খীণং আকিণ্ণং সংকিলিট্ঠং ৱাচং ন ভণেয্য. নাভিনিৱেসেয্যাতি ন অধিট্ঠহিত্ৱা আদায ৱোহৰেয্য. সমঞ্ঞন্তি লোকসমঞ্ঞং লোকপণ্ণত্তিং. নাতিধাৱেয্যাতি নাতিক্কমেয্য.

৩২৪. কামপটিসন্ধিসুখিনোতি কামপটিসন্ধিনা কামূপসংহিতেন সুখেন সুখিতস্স. সদুক্খোতি ৱিপাকদুক্খেন সংকিলেসদুক্খেনপি সদুক্খো. সউপঘাতোতি ৱিপাকূপঘাতকিলেসূপঘাতেহেৱ সউপঘাতো. তথা সপৰিড়াহো. মিচ্ছাপটিপদাতি অযাথাৱপটিপদা অকুসলপটিপদা.

৩২৬. ইত্থেকে অপসাদেতীতি এৱং গেহসিতৱসেন একচ্চে পুগ্গলে অপসাদেতি. উস্সাদনেপি এসেৱ নযো. ভৱসংযোজনন্তি ভৱবন্ধনং, তণ্হাযেতং নামং.

সুভূতিত্থেৰো কিৰ ইমং চতুক্কং নিস্সায এতদগ্গে ঠপিতো. ভগৱতো হি ধম্মং দেসেন্তস্স পুগ্গলানং উস্সাদনাঅপসাদনা পঞ্ঞাযন্তি, তথা সাৰিপুত্তত্থেৰাদীনং. সুভূতিত্থেৰস্স পন ধম্মদেসনায ‘‘অযং পুগ্গলো অপ্পটিপন্নকো অনাৰাধকো’’তি ৱা, ‘‘অযং সীলৱা গুণৱা লজ্জিপেসলো আচাৰসম্পন্নো’’তি ৱা নত্থি, ধম্মদেসনায পনস্স ‘‘অযং মিচ্ছাপটিপদা, অযং সম্মাপটিপদা’’ত্ৱেৱ পঞ্ঞাযতি. তস্মা ভগৱা ‘‘এতদগ্গং, ভিক্খৱে, মম সাৱকানং ভিক্খূনং অৰণৱিহাৰীনং যদিদং সুভূতী’’তি আহ.

৩২৯. কালঞ্ঞূ অস্সাতি অসম্পত্তে চ অতিক্কন্তে চ কালে অকথেত্ৱা ‘‘ইদানি ৱুচ্চমানং মহাজনো গণ্হিস্সতী’’তি যুত্তপত্তকালং ঞত্ৱাৱ পৰম্মুখা অৱণ্ণং ভাসেয্য. খীণৱাদেপি এসেৱ নযো.

৩৩০. উপহঞ্ঞতীতি ঘাতিযতি. সৰোপি উপহঞ্ঞতীতি সদ্দোপি ভিজ্জতি. আতুৰীযতীতি আতুৰো হোতি গেলঞ্ঞপ্পত্তো সাবাধো. অৱিস্সট্ঠন্তি ৱিস্সট্ঠং অপলিবুদ্ধং ন হোতি.

৩৩১. তদেৱাতি তংযেৱ ভাজনং. অভিনিৱিস্স ৱোহৰতীতি পত্তন্তি সঞ্জাননজনপদং গন্ত্ৱা ‘‘পত্তং আহৰথ ধোৱথা’’তি সুত্ৱা ‘‘অন্ধবালপুথুজ্জনো, নযিদং পত্তং, পাতি নমেসা, এৱং ৱদাহী’’তি অভিনিৱিস্স ৱোহৰতি. এৱং সব্বপদেহি যোজেতব্বং. অতিসাৰোতি অতিধাৱনং.

৩৩২. তথা তথা ৱোহৰতি অপৰামসন্তি অম্হাকং জনপদে ভাজনং পাতীতি ৱুচ্চতি, ইমে পন নং পত্তন্তি ৱদন্তীতি ততো পট্ঠায জনপদৱোহাৰং মুঞ্চিত্ৱা পত্তং পত্তন্তেৱ অপৰামসন্তো ৱোহৰতি. সেসপদেসুপি এসেৱ নযো.

৩৩৩. ইদানি মৰিযাদভাজনীযং কৰোন্তো তত্ৰ, ভিক্খৱেতিআদিমাহ. তত্থ সৰণোতি সৰজো সকিলেসো. অৰণোতি অৰজো নিক্কিলেসো. সুভূতি চ পন, ভিক্খৱেতি অযং থেৰো দ্ৱীসু ঠানেসু এতদগ্গং আৰুড়্হো ‘‘অৰণৱিহাৰীনং যদিদং সুভূতি, দক্খিণেয্যানং যদিদং সুভূতী’’তি (অ. নি. ১.২০২).

ধম্মসেনাপতি কিৰ ৱত্থুং সোধেতি, সুভূতিত্থেৰো দক্খিণং সোধেতি. তথা হি ধম্মসেনাপতি পিণ্ডায চৰন্তো গেহদ্ৱাৰে ঠিতো যাৱ ভিক্খং আহৰন্তি, তাৱ পুব্বভাগে পৰিচ্ছিন্দিত্ৱা নিৰোধং সমাপজ্জতি, নিৰোধা ৱুট্ঠায দেয্যধম্মং পটিগ্গণ্হাতি. সুভূতিত্থেৰো চ তথেৱ মেত্তাঝানং সমাপজ্জতি, মেত্তাঝানা ৱুট্ঠায দেয্যধম্মং পটিগ্গণ্হাতি. এৱং পন কাতুং সক্কাতি. আম সক্কা, নেৱ অচ্ছৰিযঞ্চেতং, যং মহাভিঞ্ঞপ্পত্তা সাৱকা এৱং কৰেয্যুং. ইমস্মিম্পি হি তম্বপণ্ণিদীপে পোৰাণকৰাজকালে পিঙ্গলবুদ্ধৰক্খিতত্থেৰো নাম উত্তৰগামং নিস্সায ৱিহাসি. তত্থ সত্ত কুলসতানি হোন্তি, একম্পি তং কুলদ্ৱাৰং নত্থি, যত্থ থেৰো সমাপত্তিং ন সমাপজ্জি. সেসং সব্বত্থ উত্তানমেৱাতি.

পপঞ্চসূদনিযা মজ্ঝিমনিকাযট্ঠকথায

অৰণৱিভঙ্গসুত্তৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.