১৬. ৱিমলত্থেৰগাথাৱণ্ণনা
পাপমিত্তেতি আযস্মতো ৱিমলত্থেৰস্স গাথা. কা উপ্পত্তি? অযম্পি পুৰিমবুদ্ধেসু কতাধিকাৰো তত্থ তত্থ ভৱে ৱিৱট্টূপনিস্সযং পুঞ্ঞং উপচিনন্তো পদুমুত্তৰস্স ভগৱতো কালে কুলগেহে নিব্বত্তিত্ৱা ৱিঞ্ঞুতং পত্তো সত্থৰি পৰিনিব্বুতে সাধুকীড়নদিৱসেসু ৱীতিৱত্তেসু সত্থু সৰীৰং গহেত্ৱা উপাসকেসু ঝাপনট্ঠানং গচ্ছন্তেসু সত্থু গুণে আৱজ্জিত্ৱা পসন্নমানসো সুমনপুপ্ফেহি পূজমকাসি. সো তেন পুঞ্ঞকম্মেন দেৱমনুস্সেসু সংসৰন্তো ইমস্মিং বুদ্ধুপ্পাদে বাৰাণসিযং ব্ৰাহ্মণকুলে নিব্বত্তিত্ৱা ৱিমলোতি লদ্ধনামো ৱযপ্পত্তো সোমমিত্তত্থেৰং নিস্সায সাসনে পব্বজিত্ৱা তেনেৱ উস্সাহিতো ৱিপস্সনং পট্ঠপেত্ৱা নচিৰস্সেৱ অৰহত্তং পাপুণি. তেন ৱুত্তং অপদানে (অপ. থেৰ ২.৪৬.৫৮-৬২) –
‘‘নীহৰন্তে সৰীৰম্হি, ৱজ্জমানাসু ভেৰিসু;
পসন্নচিত্তো সুমনো, পট্টিপুপ্ফমপূজযিং.
‘‘সতসহস্সিতো কপ্পে, যং পুপ্ফমভিপূজযিং;
দুগ্গতিং নাভিজানামি, দেহপূজাযিদং ফলং.
‘‘কিলেসা ঝাপিতা ময্হং…পে… কতং বুদ্ধস্স সাসন’’ন্তি.
অৰহত্তং পন পত্ৱা অত্তনো সহাযস্স ভিক্খুস্স ওৱাদং দেন্তো –
২৬৪. ‘‘পাপমিত্তে ৱিৱজ্জেত্ৱা, ভজেয্যুত্তমপুগ্গলং;
ওৱাদে চস্স তিট্ঠেয্য, পত্থেন্তো অচলং সুখং.
২৬৫. ‘‘পৰিত্তং দাৰুমাৰুয্হ, যথা সীদে মহণ্ণৱে;
এৱং কুসীতমাগম্ম, সাধুজীৱীপি সীদতি;
তস্মা তং পৰিৱজ্জেয্য, কুসীতং হীনৱীৰিযং.
২৬৬. ‘‘পৱিৱিত্তেহি অৰিযেহি, পহিতত্তেহি ঝাযিভি;
নিচ্চং আৰদ্ধৱীৰিযেহি, পণ্ডিতেহি সহাৱসে’’তি. –
তিস্সো গাথা অভাসি.
তত্থ পাপমিত্তেতি অকল্যাণমিত্তে অসপ্পুৰিসে হীনৱীৰিযে. ৱিৱজ্জেত্ৱাতি তং অভজনৱসেন দূৰতো ৱজ্জেত্ৱা. ভজেয্যুত্তমপুগ্গলন্তি সপ্পুৰিসং পণ্ডিতং কল্যাণমিত্তং ওৱাদানুসাসনীগহণৱসেন সেৱেয্য. ওৱাদে চস্স তিট্ঠেয্যাতি অস্স কল্যাণমিত্তস্স ওৱাদে অনুসিট্ঠিযং যথানুসিট্ঠং পটিপজ্জনৱসেন তিট্ঠেয্য. পত্থেন্তোতি আকঙ্খন্তো. অচলং সুখন্তি নিব্বানসুখং ফলসুখঞ্চ. তম্পি হি অকুপ্পভাৱতো ‘‘অচল’’ন্তি ৱুচ্চতি. সেসং ৱুত্তত্থমেৱ.
ৱিমলত্থেৰগাথাৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.
তিকনিপাতৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.
পঠমো ভাগো নিট্ঠিতো.