১৫. হাৰিতত্থেৰগাথাৱণ্ণনা

যো পুব্বে কৰণীযানীতি আযস্মতো হাৰিতত্থেৰস্স গাথা. কা উপ্পত্তি? অযম্পি পদুমুত্তৰস্স ভগৱতো কালে কুলগেহে নিব্বত্তিত্ৱা ৱিঞ্ঞুতং পত্তো সত্থৰি পৰিনিব্বুতে তস্স চিতকপূজায কযিৰমানায গন্ধেন পূজং অকাসি. সো তেন পুঞ্ঞকম্মেন দেৱমনুস্সেসু সংসৰন্তো ইমস্মিং বুদ্ধুপ্পাদে সাৱত্থিযং ব্ৰাহ্মণকুলে নিব্বত্তিত্ৱা হাৰিতোতি লদ্ধনামো ৱযপ্পত্তো জাতিমানং নিস্সায অঞ্ঞে ৱসলৱাদেন সমুদাচৰতি. সো ভিক্খূনং সন্তিকং গন্ত্ৱা ধম্মং সুত্ৱা পটিলদ্ধসদ্ধো পব্বজিতোপি চিৰপৰিচিতত্তা ৱসলসমুদাচাৰং ন ৱিস্সজ্জি. অথেকদিৱসং সত্থু সন্তিকে ধম্মং সুত্ৱা সঞ্জাতসংৱেগো ৱিপস্সনং পট্ঠপেত্ৱা অত্তনো চিত্তপ্পৱত্তিং উপপৰিক্খন্তো মানুদ্ধচ্চৱিগ্গহিততং দিস্ৱা তং পহায ৱিপস্সনং উস্সুক্কাপেত্ৱা অৰহত্তং পাপুণি. তেন ৱুত্তং অপদানে (অপ. থেৰ ২.৪৬.৬৩-৬৭) –

‘‘চিতাসু কুৰুমানাসু, নানাগন্ধে সমাহটে;

পসন্নচিত্তো সুমনো, গন্ধমুট্ঠিমপূজযিং.

‘‘সতসহস্সিতো কপ্পে, চিতকং যমপূজযিং;

দুগ্গতিং নাভিজানামি, চিতপূজাযিদং ফলং.

‘‘কিলেসা ঝাপিতা ময্হং…পে… কতং বুদ্ধস্স সাসন’’ন্তি.

অৰহা পন হুত্ৱা ৱিমুত্তিসুখং অনুভৱন্তো ‘‘যো পুব্বে কৰণীযানী’’তিআদিনা তীহি গাথাহি ভিক্খূনং ওৱাদদানমুখেন অঞ্ঞং ব্যাকাসি. তাসং অত্থো হেট্ঠা ৱুত্তোযেৱ.

হাৰিতত্থেৰগাথাৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.