১০. কপ্পটকুৰত্থেৰগাথাৱণ্ণনা
অযমিতি কপ্পটোতি আযস্মতো কপ্পটকুৰত্থেৰস্স গাথা. কা উপ্পত্তি. অযম্পি পুৰিমবুদ্ধেসু কতাধিকাৰো তত্থ তত্থ ভৱে পুঞ্ঞানি উপচিনন্তো ৱিপস্সিস্স ভগৱতো কালে কুলগেহে নিব্বত্তিত্ৱা ৱিঞ্ঞুতং পত্তো একদিৱসং ভগৱন্তং ৱিনতায নাম নদিযা তীৰে অঞ্ঞতৰস্মিং ৰুক্খমূলে নিসিন্নং দিস্ৱা পসন্নমানসো কেতকপুপ্ফেহি পূজং অকাসি. সো তেন পুঞ্ঞকম্মেন দেৱমনুস্সেসু সংসৰন্তো ইমস্মিং বুদ্ধুপ্পাদে সাৱত্থিযং দুগ্গতকুলে নিব্বত্তিত্ৱা যাৱ ৱযপ্পত্তি, তাৱ অঞ্ঞং উপাযং অজানন্তো কপ্পটখণ্ডনিৱাসনো সৰাৱহত্থো তত্থ তত্থ কুৰং পৰিযেসন্তো ৱিচৰি, তেন কপ্পটকুৰোত্ৱেৱ পঞ্ঞাযিত্থ. সো ৱযপ্পত্তো তিণং ৱিক্কিণিত্ৱা জীৱিকং কপ্পেন্তো একদিৱসং তিণলাৱনত্থং অৰঞ্ঞং গতো তত্থ অঞ্ঞতৰং খীণাসৱত্থেৰং দিস্ৱা তং উপসঙ্কমিত্ৱা ৱন্দিত্ৱা নিসীদি. তস্স থেৰো ধম্মং কথেসি. সো ধম্মং সুত্ৱা পটিলদ্ধসদ্ধো ‘‘কিং মে ইমায কিচ্ছজীৱিকাযা’’তি পব্বজিত্ৱা অত্তনো নিৱত্থকপ্পটচোড়ং একস্মিং ঠানে নিক্খিপি. যদা চস্স অনভিৰতি উপ্পজ্জতি, তদা তং কপ্পটং ওলোকেন্তস্স অনভিৰতি ৱিগচ্ছতি, সংৱেগং পটিলভি. এৱং কৰোন্তো সত্তক্খত্তুং উপ্পব্বজি. তস্স তং কাৰণং ভিক্খূ ভগৱতো আৰোচেসুং. অথেকদিৱসং কপ্পটকুৰো ভিক্খু ধম্মসভাযং পৰিসপৰিযন্তে নিসিন্নো নিদ্দাযতি, তং ভগৱা চোদেন্তো –
১৯৯. ‘‘অযমিতি কপ্পটো কপ্পটকুৰো, অচ্ছায অতিভৰিতায;
অমতঘটিকাযং ধম্মকটমত্তো, কতপদং ঝানানি ওচেতুং.
২০০. ‘‘মা খো ত্ৱং কপ্পট পচালেসি, মা ত্ৱং উপকণ্ণম্হি তাড়েস্সং;
ন হি ত্ৱং কপ্পট মত্তমঞ্ঞাসি, সঙ্ঘমজ্ঝম্হি পচলাযমানো’’তি. –
গাথাদ্ৱযং অভাসি.
তত্থ অযমিতি কপ্পটো কপ্পটকুৰোতি কপ্পটকুৰো ভিক্খু ‘‘অযং মম কপ্পটো, ইমং পৰিদহিত্ৱা যথা তথা জীৱামী’’তি এৱং উপ্পন্নমিচ্ছাৱিতক্কো অচ্ছায অতিভৰিতায অমতঘটিকাযং মম অমতঘটে তহং তহং ৱস্সন্তে ‘‘অমতমধিগতং অহমনুসাসামি, অহং ধম্মং দেসেমি’’ (মহাৱ. ১২; ম. নি. ১.২৮৬; ২.৩৪২). ‘‘অন্ধীভূতস্মিং লোকস্মিং, আহঞ্ছং অমতদুন্দুভি’’ন্তিআদিনা (মহাৱ. ১১; ম. নি. ১.২৮৫; ২.৩৪১) ঘোসেত্ৱা মযা ধম্মামতে পৱস্সিযমানে কতপদং ঝানানি ওচেতুং লোকিযলোকুত্তৰজ্ঝানানি উপচেতুং ভাৱেতুং কতপদং কটমগ্গৱিহিতভাৱনামগ্গং ইদং মম সাসনং, তথাপি ধম্মকটমত্তো মম সাসনধম্মতো উক্কণ্ঠচিত্তো অপগতমানসো কপ্পটকুৰোতি তং চোদেত্ৱা পুনপিস্স সহোড্ঢং চোৰং গণ্হন্তো ৱিয পমাদৱিহাৰং দস্সেন্তো ‘‘মা খো ত্ৱং, কপ্পট, পচালেসী’’তি গাথমাহ.
তত্থ মা খো ত্ৱং, কপ্পট, পচালেসীতি ত্ৱং, কপ্পটকুৰ, ‘‘মম ধম্মং সুণিস্সামী’’তি নিসীদিত্ৱা মা খো পচালেসি মা পচলাহি মা নিদ্দং উপগচ্ছি. মা ত্ৱং উপকণ্ণম্হি তাড়েস্সন্তি তং নিদ্দাযমানং উপকণ্ণম্হি কণ্ণসমীপে দেসনাহত্থেন অহং মা পতাড়েস্সং. যথা ইতো পৰং কিলেসপ্পহানায অহং তং ন ওৱদেয্যং, তথা পটিপজ্জাহীতি অত্থো. ন হি ত্ৱং, কপ্পট, মত্তমঞ্ঞাসীতি ত্ৱং, কপ্পট, সঙ্ঘমজ্ঝম্হি পচলাযমানো মত্তং পমাণং ন ৱা মঞ্ঞসি, ‘‘অযমতিদুল্লভো খণো পটিলদ্ধো, সো মা উপজ্ঝগা’’তি এত্তকম্পি ন জানাসি, পস্স যাৱ চ তে অপৰদ্ধন্তি চোদেসি.
এৱং ভগৱতা দ্ৱীহি গাথাহি গাড়্হং তং নিগ্গয্হ চোদনায কতায অট্ঠিৱেধৱিদ্ধো ৱিয চণ্ডগজো মগ্গং ওতৰন্তো ৱিয চ সঞ্জাতসংৱেগো ৱিপস্সনং পট্ঠপেত্ৱা নচিৰস্সেৱ অৰহত্তং পাপুণি. তেন ৱুত্তং অপদানে (অপ. থেৰ ২.৫২.১৭-২২) –
‘‘ৱিনতানদিযা তীৰে, ৱিহাসি পুৰিসুত্তমো;
অদ্দসং ৱিৰজং বুদ্ধং, একগ্গং সুসমাহিতং.
‘‘মধুগন্ধস্স পুপ্ফেন, কেতকস্স অহং তদা;
পসন্নচিত্তো সুমনো, বুদ্ধসেট্ঠমপূজযিং.
‘‘একনৱুতিতো কপ্পে, যং পুপ্ফমভিপূজযিং;
দুগ্গতিং নাভিজানামি, বুদ্ধপূজাযিদং ফলং.
‘‘কিলেসা ঝাপিতা ময্হং…পে… কতং বুদ্ধস্স সাসন’’ন্তি.
অৰহত্তং পন পত্ৱা সত্থাৰা ৱুত্তগাথাদ্ৱযমেৱ অত্তনো অৰহত্তাধিগমনস্স অঙ্কুসভূতন্তি পচ্চুদাহাসি. তেনস্স তদেৱ অঞ্ঞাব্যাকৰণং অহোসীতি.
কপ্পটকুৰত্থেৰগাথাৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.
চতুত্থৱগ্গৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.