৭. নন্দসুত্তৱণ্ণনা
১০৮৪-৫. সন্তি লোকেতি নন্দসুত্তং. তত্থ পঠমগাথায অত্থো – লোকে খত্তিযাদযো জনা আজীৱকনিগণ্ঠাদিকে সন্ধায ‘‘সন্তি মুনযো’’তি ৱদন্তি, তযিদং কথংসূতি কিং নু খো তে সমাপত্তিঞাণাদিনা ঞাণেন উপ্পন্নত্তা ঞাণূপপন্নং নো মুনিং ৱদন্তি, এৱংৱিধং নু ৱদন্তি, উদাহু ৱে নানপ্পকাৰকেন লূখজীৱিতসঙ্খাতেন জীৱিতেনূপপন্নন্তি অথস্স ভগৱা তদুভযং পটিক্খিপিত্ৱা মুনিং দস্সেন্তো ‘‘ন দিট্ঠিযা’’তি গাথমাহ.
১০৮৬-৭. ইদানি ‘‘দিট্ঠাদীহি সুদ্ধী’’তি ৱদন্তানং ৱাদে কঙ্খাপহানত্থং ‘‘যে কেচিমে’’তি পুচ্ছতি. তত্থ অনেকৰূপেনাতি কোতূহলমঙ্গলাদিনা. তত্থ যতা চৰন্তাতি তত্থ সকায দিট্ঠিযা গুত্তা ৱিহৰন্তা. অথস্স তথা সুদ্ধিঅভাৱং দীপেন্তো ভগৱা দুতিযং গাথমাহ.
১০৮৮-৯০. এৱং ‘‘নাতৰিংসূ’’তি সুত্ৱা ইদানি যো অতৰি, তং সোতুকামো ‘‘যে কেচিমে’’তি পুচ্ছতি. অথস্স ভগৱা ওঘতিণ্ণমুখেন জাতিজৰাতিণ্ণে দস্সেন্তো ততিযং গাথমাহ. তত্থ নিৱুতাতি ওৱুটা পৰিযোনদ্ধা. যেসীধাতি যেসু ইধ. এত্থ চ সু-ইতি নিপাতমত্তং. তণ্হং পৰিঞ্ঞাযাতি তীহি পৰিঞ্ঞাহি তণ্হং পৰিজানিত্ৱা. সেসং সব্বত্থ পুব্বে ৱুত্তনযত্তা পাকটমেৱ.
এৱং ভগৱা অৰহত্তনিকূটেনেৱ দেসনং নিট্ঠাপেসি, দেসনাপৰিযোসানে পন নন্দো ভগৱতো ভাসিতং অভিনন্দমানো ‘‘এতাভিনন্দামী’’তি গাথমাহ. ইধাপি চ পুব্বে ৱুত্তসদিসো এৱ ধম্মাভিসমযো অহোসীতি.
পৰমত্থজোতিকায খুদ্দক-অট্ঠকথায
সুত্তনিপাত-অট্ঠকথায নন্দসুত্তৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.