৬. তণ্হুপ্পাদসুত্তৱণ্ণনা
১০৫. ছট্ঠে তণ্হুপ্পাদাতি এত্থ উপ্পজ্জতি এতেসূতি উপ্পাদা. কা উপ্পজ্জতি? তণ্হা. তণ্হায উপ্পাদা তণ্হুপ্পাদা, তণ্হাৱত্থূনি তণ্হাকাৰণানীতি অত্থো. যত্থাতি যেসু নিমিত্তভূতেসু. উপ্পজ্জমানাতি উপ্পজ্জনসীলা. চীৱৰহেতূতি ‘‘কত্থ মনাপং চীৱৰং লভিস্সামী’’তি চীৱৰকাৰণা উপ্পজ্জতি. সেসপদেসুপি এসেৱ নযো. ইতিভৱাভৱহেতূতি এত্থ পন ইতীতি নিদস্সনত্থে নিপাতো. যথা চীৱৰাদিহেতু, এৱং ভৱাভৱহেতুপীতি অত্থো. ভৱাভৱাতি চেত্থ পণীতপ্পণীতানি সপ্পিনৱনীতাদীনি অধিপ্পেতানি ভৱতি আৰোগ্যং এতেনাতি কত্ৱা. ‘‘সম্পত্তিভৱেসু পণীতপ্পণীততৰো ভৱাভৱো’’তিপি ৱদন্তি. ভৱোতি ৱা সম্পত্তি, অভৱোতি ৱিপত্তি. ভৱোতি ৱুড্ঢি, অভৱোতি হানি. তং নিমিত্তঞ্চ তণ্হা উপ্পজ্জতীতি ৱুত্তং ‘‘ভৱাভৱহেতু ৱা’’তি.
গাথা হেট্ঠা ৱুত্তত্থা এৱ. অপিচ তণ্হাদুতিযোতি তণ্হাসহাযো. অযঞ্হি সত্তো অনমতগ্গে সংসাৰৱট্টে সংসৰন্তো ন এককোৱ সংসৰতি, তণ্হং পন দুতিযিকং সহাযিকং লভিত্ৱাৱ সংসৰতি. তথা হি তং পপাতপাতং অচিন্তেত্ৱা মধুগণ্হনকলুদ্দকং ৱিয অনেকাদীনৱাকুলেসুপি ভৱেসু আনিসংসমেৱ দস্সেন্তী অনত্থজালে সা পৰিব্ভমাপেতি. এতমাদীনৱং ঞত্ৱাতি এতং অতীতানাগতপচ্চুপ্পন্নেসু খন্ধেসু ইত্থভাৱঞ্ঞথাভাৱসঞ্ঞিতং আদীনৱং জানিত্ৱা. তণ্হং দুক্খস্স সম্ভৱন্তি ‘‘তণ্হা চাযং ৱট্টদুক্খস্স সম্ভৱো পভৱো কাৰণ’’ন্তি জানিত্ৱা. এত্তাৱতা চ একস্স ভিক্খুনো ৱিপস্সনং ৱড্ঢেত্ৱা অৰহত্তুপ্পত্তি দস্সিতা. ইদানি তং খীণাসৱং থোমেন্তো ‘‘ৱীততণ্হো’’তিআদিমাহ. যং পনেত্থ অৱুত্তং, তং হেট্ঠা ৱুত্তনযমেৱ.
ছট্ঠসুত্তৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.