২৭. সাৰিপুত্তত্থেৰৱত্থু

আসা যস্সাতি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা জেতৱনে ৱিহৰন্তো সাৰিপুত্তত্থেৰং আৰব্ভ কথেসি.

থেৰো কিৰ পঞ্চভিক্খুসতপৰিৱাৰো জনপদে একং ৱিহাৰং গন্ত্ৱা ৱস্সং উপগঞ্ছি. মনুস্সা থেৰং দিস্ৱা বহুং ৱস্সাৱাসিকং পটিস্সুণিংসু. থেৰো পৱাৰেত্ৱা সব্বস্মিং ৱস্সাৱাসিকে অসম্পত্তেযেৱ সত্থু সন্তিকং গচ্ছন্তো ভিক্খূ আহ – ‘‘দহৰানঞ্চেৱ সামণেৰানঞ্চ মনুস্সেহি ৱস্সাৱাসিকে আহটে গহেত্ৱা পেসেয্যাথ, ঠপেত্ৱা ৱা সাসনং পহিণেয্যাথা’’তি. এৱং ৱত্ৱা চ পন সত্থু সন্তিকং অগমাসি. ভিক্খূ কথং সমুট্ঠাপেসুং ‘‘অজ্জাপি মঞ্ঞে সাৰিপুত্তত্থেৰস্স তণ্হা অত্থিযেৱ. তথা হি মনুস্সেহি ৱস্সাৱাসিকে দিন্নে অত্তনো সদ্ধিৱিহাৰিকানং ‘ৱস্সাৱাসিকং পেসেয্যাথ, ঠপেত্ৱা ৱা সাসনং পহিণেয্যাথা’তি ভিক্খূনং ৱত্ৱা আগতো’’তি. সত্থা আগন্ত্ৱা ‘‘কায নুত্থ, ভিক্খৱে, এতৰহি কথায সন্নিসিন্না’’তি পুচ্ছিত্ৱা ‘‘ইমায নামা’’তি ৱুত্তে ‘‘ন, ভিক্খৱে, মম পুত্তস্স তণ্হা অত্থি, মনুস্সানং পন পুঞ্ঞতো দহৰসামণেৰানঞ্চ ধম্মিকলাভতো পৰিহানি মা অহোসীতি তেনেৱং কথিত’’ন্তি ৱত্ৱা ইমং গাথমাহ –

৪১০. ‘‘আসা যস্স ন ৱিজ্জন্তি, অস্মিং লোকে পৰম্হি চ;

নিৰাসাসং ৱিসংযুত্তং, তমহং ব্ৰূমি ব্ৰাহ্মণ’’ন্তি.

তত্থ আসাতি তণ্হা. নিৰাসাসন্তি নিত্তণ্হং. ৱিসংযুত্তন্তি সব্বকিলেসেহি ৱিসংযুত্তং তমহং ব্ৰাহ্মণং ৱদামীতি অত্থো.

দেসনাৱসানে বহূ সোতাপত্তিফলাদীনি পাপুণিংসূতি.

সাৰিপুত্তত্থেৰৱত্থু সত্তৱীসতিমং.