২. মাৰৱত্থু

সুসুখং ৱত জীৱামাতি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা পঞ্চসালায ব্ৰাহ্মণগামে ৱিহৰন্তো মাৰং আৰব্ভ কথেসি.

একদিৱসঞ্হি সত্থা পঞ্চসতানং কুমাৰিকানং সোতাপত্তিমগ্গস্সূপনিস্সযং দিস্ৱা তং গামং উপনিস্সায ৱিহাসি. তাপি কুমাৰিকাযো একস্মিং নক্খত্তদিৱসে নদিং গন্ত্ৱা ন্হত্ৱা অলঙ্কতপটিযত্তা গামাভিমুখিযো পাযিংসু. সত্থাপি তং গামং পৱিসিত্ৱা পিণ্ডায চৰতি. অথ মাৰো সকলগামৱাসীনং সৰীৰে অধিমুচ্চিত্ৱা যথা সত্থা কটচ্ছুভত্তমত্তম্পি ন লভতি, এৱং কত্ৱা যথাধোতেন পত্তেন নিক্খমন্তং সত্থাৰং গামদ্ৱাৰে ঠত্ৱা আহ – ‘‘অপি, সমণ, পিণ্ডপাতং লভিত্থা’’তি. ‘‘কিং পন ত্ৱং, পাপিম, তথা অকাসি, যথাহং পিণ্ডং ন লভেয্য’’ন্তি? ‘‘তেন হি, ভন্তে, পুন পৱিসথা’’তি. এৱং কিৰস্স অহোসি – ‘‘সচে পুন পৱিসতি, সব্বেসং সৰীৰে অধিমুচ্চিত্ৱা ইমস্স পুৰতো পাণিং পহৰিত্ৱা হস্সকেড়িং কৰিস্সামী’’তি. তস্মিং খণে তা কুমাৰিকাযো গামদ্ৱাৰং পত্ৱা সত্থাৰং দিস্ৱা ৱন্দিত্ৱা একমন্তং অট্ঠংসু. মাৰোপি সত্থাৰং আহ – ‘‘অপি, ভন্তে, পিণ্ডং অলভমানা জিঘচ্ছাদুক্খেন পীড়িতত্থা’’তি. সত্থা ‘‘অজ্জ মযং, পাপিম, কিঞ্চি অলভিত্ৱাপি আভস্সৰলোকে মহাব্ৰহ্মানো ৱিয পীতিসুখেনেৱ ৱীতিনামেস্সামা’’তি ৱত্ৱা ইমং গাথমাহ –

২০০. ‘‘সুসুখং ৱত জীৱাম, যেসং নো নত্থি কিঞ্চনং;

পীতিভক্খা ভৱিস্সাম, দেৱা আভস্সৰা যথা’’তি.

তত্থ যেসং নোতি যেসং অম্হাকং পলিবুজ্ঝনত্থেন ৰাগাদীসু কিঞ্চনেসু একম্পি কিঞ্চনং নত্থি. পীতিভক্খাতি যথা আভস্সৰা দেৱা পীতিভক্খা হুত্ৱা পীতিসুখেনেৱ ৱীতিনামেন্তি, এৱং মযম্পি, পাপিম, কিঞ্চি অলভিত্ৱা পীতিভক্খা ভৱিস্সামাতি অত্থো.

দেসনাৱসানে পঞ্চসতাপি কুমাৰিকাযো সোতাপত্তিফলে পতিট্ঠহিংসূতি.

মাৰৱত্থু দুতিযং.