৪. অভযৰাজকুমাৰৱত্থু

এথ পস্সথিমং লোকন্তি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা ৱেড়ুৱনে ৱিহৰন্তো অভযৰাজকুমাৰং আৰব্ভ কথেসি.

তস্স কিৰ পচ্চন্তং ৱূপসমেত্ৱা আগতস্স পিতা বিম্বিসাৰো তুস্সিত্ৱা একং নচ্চগীতকুসলং নাটকিত্থিং দত্ৱা সত্তাহং ৰজ্জমদাসি. সো সত্তাহং গেহা বহি অনিক্খন্তোৱ ৰজ্জসিৰিং অনুভৱিত্ৱা অট্ঠমে দিৱসে নদীতিত্থং গন্ত্ৱা ন্হত্ৱা উয্যানং পৱিসিত্ৱা সন্ততিমহামত্তো ৱিয তস্সা ইত্থিযা নচ্চগীতং পস্সন্তো নিসীদি. সাপি তঙ্খণঞ্ঞেৱ সন্ততিমহামত্তস্স নাটকিত্থী ৱিয সত্থকৱাতানং ৱসেন কালমকাসি. কুমাৰো তস্সা কালকিৰিযায উপ্পন্নসোকো ‘‘ন মে ইমং সোকং ঠপেত্ৱা সত্থাৰং অঞ্ঞো নিব্বাপেতুং সক্খিস্সতী’’তি সত্থাৰং উপসঙ্কমিত্ৱা, ‘‘ভন্তে, সোকং মে নিব্বাপেথা’’তি আহ. সত্থা তং সমস্সাসেত্ৱা ‘‘তযা হি, কুমাৰ, ইমিস্সা ইত্থিযা এৱমেৱ মতকালে ৰোদন্তেন পৱত্তিতানং অস্সূনং অনমতগ্গে সংসাৰে পমাণং নত্থী’’তি ৱত্ৱা তায দেসনায সোকস্স তনুভাৱং ঞত্ৱা, ‘‘কুমাৰ, মা সোচি, বালজনানং সংসীদনট্ঠানমেত’’ন্তি ৱত্ৱা ইমং গাথমাহ –

১৭১. ‘‘এথ পস্সথিমং লোকং, চিত্তং ৰাজৰথূপমং;

যত্থ বালা ৱিসীদন্তি, নত্থি সঙ্গো ৱিজানত’’ন্তি.

তত্থ তে পস্সথাতি ৰাজকুমাৰমেৱ সন্ধাযাহ. ইমং লোকন্তি ইমং খন্ধলোকাদিসঙ্খাতং অত্তভাৱং. চিত্তন্তি সত্তৰতনাদিৱিচিত্তং ৰাজৰথং ৱিয ৱত্থালঙ্কাৰাদিচিত্তিতং. যত্থ বালাতি যস্মিং অত্তভাৱে বালা এৱং ৱিসীদন্তি. ৱিজানতন্তি ৱিজানন্তানং পণ্ডিতানং এত্থ ৰাগসঙ্গাদীসু একোপি সঙ্গো নত্থীতি অত্থো.

দেসনাৱসানে ৰাজকুমাৰো সোতাপত্তিফলে পতিট্ঠহি, সম্পত্তানম্পি সাত্থিকা ধম্মদেসনা অহোসীতি.

অভযৰাজকুমাৰৱত্থু চতুত্থং.