৭. সঙ্ঘভেদপৰিসক্কনৱত্থু
সুকৰানীতি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা ৱেড়ুৱনে ৱিহৰন্তো সঙ্ঘভেদপৰিসক্কনং আৰব্ভ কথেসি.
একদিৱসঞ্হি দেৱদত্তো সঙ্ঘভেদায পৰিসক্কন্তো আযস্মন্তং আনন্দং পিণ্ডায চৰন্তং দিস্ৱা অত্তনো অধিপ্পাযং আৰোচেসি. তং সুত্ৱা থেৰো সত্থু সন্তিকং গন্ত্ৱা ভগৱন্তং এতদৱোচ – ‘‘ইধাহং, ভন্তে, পুব্বণ্হসমযং নিৱাসেত্ৱা পত্তচীৱৰমাদায ৰাজগহং পিণ্ডায পাৱিসিং. অদ্দসা খো মং, ভন্তে, দেৱদত্তো ৰাজগহে পিণ্ডায চৰন্তং. দিস্ৱা যেনাহং তেনুপসঙ্কমি, উপসঙ্কমিত্ৱা মং এতদৱোচ – ‘অজ্জতগ্গে দানাহং, আৱুসো আনন্দ, অঞ্ঞত্ৰেৱ ভগৱতা অঞ্ঞত্ৰ ভিক্খুসঙ্ঘেন উপোসথং কৰিস্সামি সঙ্ঘকম্মঞ্চা’তি. অজ্জ ভগৱা দেৱদত্তো সঙ্ঘং ভিন্দিস্সতি, উপোসথঞ্চ কৰিস্সতি সঙ্ঘকম্মানি চা’’তি. এৱং ৱুত্তে সত্থা –
‘‘সুকৰং সাধুনা সাধু, সাধু পাপেন দুক্কৰং;
পাপং পাপেন সুকৰং, পাপমৰিযেহি দুক্কৰ’’ন্তি. (উদা. ৪৮) –
ইমং উদানং উদানেত্ৱা, ‘‘আনন্দ, অত্তনো অহিতকম্মং নাম সুকৰং, হিতকম্মমেৱ দুক্কৰ’’ন্তি ৱত্ৱা ইমং গাথমাহ –
১৬৩. ‘‘সুকৰানি অসাধূনি, অত্তনো অহিতানি চ;
যং ৱে হিতঞ্চ সাধুঞ্চ, তং ৱে পৰমদুক্কৰ’’ন্তি.
তস্সত্থো – যানি কম্মানি অসাধূনি সাৱজ্জানি অপাযসংৱত্তনিকত্তাযেৱ অত্তনো অহিতানি চ হোন্তি, তানি সুকৰানি. যং পন সুগতিসংৱত্তনিকত্তা অত্তনো হিতঞ্চ অনৱজ্জত্থেন সাধুঞ্চ সুগতিসংৱত্তনিকঞ্চেৱ নিব্বানসংৱত্তনিকঞ্চ কম্মং, তং পাচীননিন্নায গঙ্গায উব্বত্তেত্ৱা পচ্ছামুখকৰণং ৱিয অতিদুক্কৰন্তি.
দেসনাৱসানে বহূ সোতাপত্তিফলাদীনি পাপুণিংসূতি.
সঙ্ঘভেদপৰিসক্কনৱত্থু সত্তমং.