৪. ঞাণকথাৱণ্ণনা
৬১৪-৬১৫. ইদানি ঞাণকথা নাম হোতি. তত্থ মগ্গঞাণেন অঞ্ঞাণে ৱিগতেপি পুন চক্খুৱিঞ্ঞাণাদিৱসেন ঞাণৱিপ্পযুত্তচিত্তে ৱত্তমানে যস্মা তং মগ্গচিত্তং ন পৱত্ততি, তস্মা ‘‘ন ৱত্তব্বং ঞাণী’’তি যেসং লদ্ধি, সেয্যথাপি মহাসংঘিকানং; তে সন্ধায পুচ্ছা সকৱাদিস্স, পটিঞ্ঞা ইতৰস্স. অথ নং ‘‘যদি অঞ্ঞাণে ৱিগতে ‘ঞাণী’তি পঞ্ঞত্তি ন সিযা, ৰাগাদীসু ৱিগতেসু ৱীতৰাগাদিপঞ্ঞত্তিপি ন সিযাতি পুগ্গলপঞ্ঞত্তিযং অকোৱিদোসী’’তি চোদেতুং ৰাগে ৱিগতেতিআদিমাহ. ইতৰো তেসু ৱিগতেসু সৰাগাদিভাৱে যুত্তিং অপস্সন্তো পটিক্খিপতি. পৰিযোসানে যস্মা ঞাণপটিলাভেন সো ঞাণীতি ৱত্তব্বতং অৰহতি, তস্মা ন হেৱন্তি পটিক্খেপো সকৱাদিস্সাতি.
ঞাণকথাৱণ্ণনা.